Home  |  Królik  |  Papuga  |  Kanarek  |  Owczarek  |  Redakcja  |  Klub  |  Kontakt       królik - lapin Królik - kaninchen Królik - Rabbit

  • Home
  • Królik
  • Papuga
  • Kanarek
  • Gryzonie
  • Działka
  • Co nowego
  • Galeria  I
  • Galeria  II
  • Galeria  III
  • Mapa strony
  • Forum Trunia
  • Serwis Trunia
  • Zrób stronę
  • Przyjaciele
  • Literatura
  • Webcam
  • Zapytania
  • Redakcja
  • Lekarze
  • Ustawy
  • Banery
  • Leki
  • Ebook
  • Quiz
  • Linki
  • E-mail
  • Porady Trunia
  • Porady Trunia II
  • Porady Trunia III
  • Opis ras
  • Historia ras
  • Zdjęcia ras
  • Wiwisekcja
  • Sterylizacja
  • Kastracja
  • Angora
  • Rozum
  • Rozród
  • Witaminy
  • Rośliny
  • Zioła
  • Zielnik
  • Historia ziół
  • Imiona
  • Gify królik
  • Gify poczta
  • Znaczki
  • Humor
  • Artykuły
  • Homeopatia
  • Komunikaty
  • Apel Animalsów
  •    
    Home Trunio Galeria   Lokator   Wybór   Dom   Krewni   Oswajanie   Jadłospis  
    Żywienie   Opieka   Choroby   Leczenie   Linki   Sałatki   Nowości   News   Literatura  


    Na wczasy jeżdżę do Bukowiny Tatrzańskiej >>> ZOBACZ

    W moim samochodzie GPS z oprogramowaniem firmy SASGPS.PL >>> ZOBACZ

    Najlepsze rolety materiałowe producent >>> ZOBACZ

  • Wybieramy królika
  • Jaki ma być nasz milusiński
  • Układ rozrodczy samicy
  • Układ rozrodczy samca
  • Sterylizacja / Kastracja
  • Rozmnażanie
  • Zarys anatomii
  • Ciąża, poród i opieka nad młodymi
  • Opis ras
  • Rasy miniaturowe
  • Historia powstawania ras
  • Zdjęcia króliczych ras
  • Układ pokarmowy
  • Mapa strony
  • www.vetserwis.pl/krolik.html - Artykuł o królikach na stronie Vet serwis
    O króliku I - Magazyn Weterynaryjny
    O króliku II - Magazyn Weterynaryjny















    Wybieramy naszego królika - NIE KUPUJCIE ZA MŁODYCH KRÓLICZKÓW !

    Nabycie zwierzątka do domu, wszystko jedno jakiego, powinno być głęboko przemyślane. Gdzie można kupić miniaturowe króliki ?. We wszystkich większych miastach, w których są sklepy zoologiczne sprzedające zwierzęta, odpowiednią paszę oraz sprzęt potrzebny do hodowli. Długość ciała królika dochodzi do 35 - 45 cm, długość ogona to 4 - 7 cm, waga ciała od 1 do 5 kg. Uszy królika do 7 cm. Królik ma wspaniale rozwinięty zmysł słuchu i węchu. Na świecie istnieje aż trudno w to uwierzyć ponad 100 ras królików. ARBA (American Rabbit Breeders Associacion) uznaje ponad 40 ras królików, a inne organizacje uznają jeszcze większą ich liczbę, np. w Wielkiej Brytanii obecnie uznaje się 61 ras. Oczywiście różnych odmian w kolorach ubarwienia jest kilkakroć więcej. Pamiętajmy że plusem zakupu zwierzątka rasowego jest pewność, jaki wygląd i wielkość będzie miał nasz milusiński. Młode króliczki stają się w pełni samodzielne w wieku około ośmiu tygodni życia i dopiero nadają się do sprzedaży. W sklepach zdarzają się młodsze, jednak zakup królika 5 - cio tygodniowego nie jest zalecany. Królik w tym wieku jest wrażliwy na przenoszenie z miejsca na miejsce. Taki stres może wywołać wiele skutków ubocznych, a przede wszystkim osłabić system odpornościowy.

    Jeżeli chcemy mieć czystorasową miniaturkę, powinniśmy dokonać zakupu od hodowcy. Związki hodowców istnieją w wielu ośrodkach i obejmują swym zasięgiem obszar całego kraju. Króliki nabyte od hodowców mają na obu uszach tatuaż. Na lewym uchu znajduje się duża litera informująca, skąd pochodzi zwierzę i jakie terytorium obejmuje dany związek hodowców królików. Występująca za nią liczba dwucyfrowa (lub czasem jednocyfrowa) to numer rejestracyjny fermy. Na prawym uchu jest wytatuowana liczba jedno lub dwucyfrowa, która informuje o miesiącu urodzenia królika. Kolejna liczba (zawsze dwucyfrowa) określa rok urodzenia. Można więc na podstawie tatuażu rozpoznać pochodzenia królika. Lewe ucho - L78 - oznacza Lublin, siedziba związku, numer fermy. Prawe ucho - 3T63 - 3 - miesiąc marzec, T - oznacza rok 1982, 62 - kolejny numer królika nadany w fermie. Coroczne numery królików urodzonych na początku roku kalendarzowego muszą zaczynać się od cyfry 1. Jeżeli numer jest tak długi, że musi być tatuowany w dwóch szeregach, taki tatuaż odczytuje się zaczynając od szeregu górnego. Samice oznacza się numerami nieparzystymi, zaś samce parzystymi.

    Czy ważne skąd królik pochodzi, raczej nie, bardzo ważne jest natomiast kto zajmuje się rozmnażaniem. Czy osoba zajmująca się rozrodem jest odpowiednio przygotowana i czy przestrzega zasad hodowli. Kojarzenia par są bardzo ważne mogą się przecież pojawiać cechy niepożądane.

    Przeprowadzona badania na 62 kojarzeniach przez cztery pokolenia:

    1. 18 kojarzeń losowych dało 4,41 % osobników z wadami budowy.
    2. 9 kojarzeń między synem a matka dało 21,74 % osobników wadliwych.
    3. 9 kojarzeń miedzy ojcem a córką 43,9 % osobników wadliwych.
    4. 9 kojarzeń między rodzeństwem 65,52 % osobników wadliwych.
    5. 9 kojarzeń między półrodzeństwem 31,15 % osobników wadliwych.
    6. 8 kojarzeń między potomstwem uzyskanym z doświadczenia pozycja nr. 4 dała 85,71 % osobników z wadami zasadniczymi.

    (wg F. Joppicha) "Racjonalny chów królików" R. Kopański.

    Dlatego przed zakupem królika należy zrobić dokładny wywiad w sklepie, czy dostarczane króliki są z fermy czy pochodzą od przypadkowych dostawców. Otrzymuje listy, ostatnio jeden opisywał jak w ciągu trzech tygodni padły dwa młode króliki. Powodem ich śmierci nie była niewłaściwa opieka, a więc czy nie można wnioskować iż nie pochodziły z dobrej hodowli. Aby uniknąć tego typu niespodzianek nie kupujmy króliczka szybko bez dokładnej analizy. Z powyższego zestawienia widać iż jeśli ktoś zakupi dwa króliki w jednym sklepie doprowadzi do rozrodu a prawdopodobieństwo jest wysokie, że są one rodzeństwem, to aż 65 % jest pewności iż potomstwo będzie posiadało wady. Mając dwa lub trzy małe ten "pseudohodowca" odda je do sklepu.


    Powrót














    Jaki ma być, mały a może duży?


    Wielkość jeśli mamy mieć króliczka w mieszkaniu odgrywa zasadniczą rolę. Od tego uzależnimy zakup klatki. Małe rasy królików takie jak: malutki Netherland dwarf ważący ( 1-1,5 kg) , Himalayan ( himalajski), Doutch (holenderski) mają wagę około 2 kg. Kupując króliczka miniaturowego musimy się zdecydować, czy chcemy mieć samca czy samicę. Samiec ma silniej woniejące gruczoły zapachowe, umieszczone pod brodą, którymi znaczy meble i wystające przedmioty w domu. Niektórym osobom może to przeszkadzać. Samiczka jest bardziej przywiązana do gniazda, dlatego nie mając odpowiednich warunków do jego budowy, będzie sama organizowała swój dom wydrapując przydatne, jej zdaniem materiały do budowy. Samiczka jest większą indywidualistką, niełatwą we współżyciu.

    Jeżeli w domu mieszkają namiętni palacze lub osoby słuchające godzinami muzyki dyskotekowej, to nie należy oczekiwać że zwierzę będzie się wśród domowników dobrze czuło. Królik wprawdzie lubi pieszczoty, ale na pewno nie jest zabawką. Do ciągłego przytulania lepiej nadaje się pluszowy zajączek. Jeśli króliczek ma być prezentem dla naszego dziecka to zaleca się aby nowy opiekun miał co najmniej 9 - 10 lat. Mniejszym dzieciom lub nie wykazującym dłuższego zainteresowania otrzymanymi rzeczami należy jednak kupić dla dobra dziecka pluszowego króliczka. Zazwyczaj kupujemy młode, ale nie za młode króliczki, pamiętajmy, wybierzmy sztukę najsilniejszą z rodzeństwa, najbardziej żywotną. Więcej informacji o budowie wewnętrznej , układzie pokarmowym i rozrodczym znajdziesz w dziale "opieka"

    Dobre efekty daje chowanie króliczka ze świnką morską, mimo, że różnią się one zasadniczo pod względem zachowania, pielęgnacji i odżywiania. Można je trzymać razem we wspólnym domku. Ze względu na mocno wyostrzony słuch króliki nie czują się dobrze przebywając w jednym pokoju z papużkami. Zwierzęta przeznaczone do wspólnego utrzymania należy wychowywać razem lub uprzednio sprawdzić czy żyły one w zgodzie w sklepie zoologicznym. Samiczki mogą być razem tylko wówczas, jeśli się już znają. Do dorosłej samicy nie dołączamy raczej drugiej, pochodzącej z innego stada, ponieważ króliki rozpoznają się po zapachu. Samice akceptują również wykastrowanego samca, zwłaszcza gdy znają go od małego. Nie zaleca się trzymać razem dwóch samców, gdyż po osiągnięciu dojrzałości płciowej nie da się uniknąć walk o hierarchię i teren. Mają one zwyczaj wydzielania substancji zapachowych z gruczołów podbródkowych oraz spryskiwania moczem granic swego terytorium, co w mieszkaniu jest raczej nieprzyjemne. Oczywiście wszystkie te związki są raczej trudne do przewidzenia, znam przypadki gdzie dwa kastrowane samce żyją w idealnej zgodzie, oraz samica która po sterylizacji bije każdego samca i nie ma zamiaru zmienić swoich upodobań. Jak w życiu od reguły są wyjątki.



    Zwracamy uwagę na ruch i reakcję zwierzątka:

  • czy królik porusza się lekko i swobodnie,
  • czy jego zainteresowanie objawia się grą uszu,
  • czy obwąchuje wszystko dookoła,
  • czy ma bystre spojrzenie, oczy przejrzyste, żywo błyszczące,
  • czy posiada uzębienie bez żadnych anomalii,
  • czy ma suchy nosek,
  • czy pachnie świeżym sianem lub słomą,
  • czy posiada czyste okolice odbytu, a sierść nie jest posklejana,
  • czy podeszwy tylnych łapek nie są popękane lub silnie zażółcone od moczu,
  • czy reaguje na gwałtowne stukanie.

    Króliki żywo reagują na otoczenie, obserwują dokładnie teren, obwąchują wszystko, co jest im obce. Poruszanie ma być swobodne i lekkie, na wszelkie zmiany żywo reaguje,nastawia uszy i na wszystkie strony nimi porusza. Okrywa włosowa ma być czysta, gęsta i gładka, u chorego królika nastroszona i rzadka. Skóra miękka i elastyczna, zebrana w fałd szybko się rozprostowuje. Uszy, wnętrze ucha ma być czyste. Błony śluzowe jamy ustnej i spojówek są wilgotne. Nos ma być suchy i czysty. Oddech ma być równomierny i regularny, u zdrowego dorosłego królika wynosi 50-60/min, u młodych nieco więcej.



    Powrót












    Rozmnażanie

    Należy bardzo starannie przemyśleć czy zdecydujemy się na powiększenie króliczej rodziny. Sama radość z narodzin to tylko początek wychowywania młodych królików. Czy posiadamy warunki do hodowli gromadki króliczków, czy zdajemy sobie sprawę że króliczki żyją od 7 do 10 lat. Jeżeli nie,to czy mamy przyjaciół którzy chcą hodować króliki a jeżeli za tymi pytaniami jest brak konkretnej odpowiedzi to może lepiej zrezygnuj z rozrodu królików. Co jakiś czas na forum pojawia się post o pomoc w wychowaniu królika, ktoś chce oddać króliczka z różnych przyczyn,oczywiście wykluczam że przyjaciel zwierząt pozbywa się króliczka dlatego że mu się z nudził.

    Jeżeli jednak dalej decydujesz się na powiększenie króliczej rodzinki to w sposób opisany w części "jaki ma być nasz milusiński" postępujemy dobierając partnera dla naszego króliczka. Jeżeli zdecydujemy się na chowanie pary króliczków musimy liczyć się z powiększeniem naszej rodzinki. Króliki dojrzałość płciową osiągają w wieku 18 - 26 tygodni (uzależnione to jest od rasy). Króliki należą do zwierząt poliestrycznych, czyli wielorujowych i rozród ich może odbywać się w ciągu całego roku. Ruja samic może być przyspieszona obecnością samca i trwa od 12 do 36 godzin. Z innych źródeł posiadam informację gdzie uważa się, że cykl rujowy trwa około 12 dni, z których tylko 4 są niepłodne. Królice z dojrzałymi pęcherzykami można rozpoznać badając srom, który w okresie płodnym jest ciemnoczerwony lub fioletowy. Krycie samic które mają narządy płciowe blade,daje niski odsetek zapłodnienia. A więc ruję u samicy rozpoznaje się po lekkim obrzmieniu i zaczerwienieniu narządów płciowych oraz nerwowym, niespokojnym zachowaniu. Obserwuje się też u samic charakterystyczne pokładanie się i wyginanie grzbietu podczas głaskania oraz utratę apetytu. Należy pamiętać że do pokrycia samicy dopuszczamy wtedy gdy osiągnie wiek powyżej 9 miesięcy. Jeśli zauważymy te objawy u naszej samiczki, możemy zanieść ją do samca, nigdy odwrotnie, samica na obcym terenie jest bardziej uległa i chętniej dopuszcza samca, "u siebie" natomiast może być agresywna mimo gotowości do pokrycia.

    Samica w szczytowym okresie rui nie ucieka, ale stoi nieruchomo umożliwiając pokrycie. Po pokryciu samiec upada na bok z piskliwym pomrukiem, poruszając szybko nogami. Może się okazać, że samiec wita partnerkę w rui kicając wokół niej, liżąc, często także znacząc moczem. Samica gotowa do kopulacji przyjmuje charakterystyczną pozycję: kładzie się na brzuchu, wyciągając maksymalnie ciało i unosi zad. Samiec naskakuje na nią, podczas krycia trzymając się jej futra na karku.

    Sam akt trwa przeważnie bardzo krótko od 3 do 5 minut, co często niepokoi niedoświadczonych hodowców. Tymczasem jeśli samiec zsunie się z samicy i przewraca się na bok z charakterystycznym piskiem, to znaczy że wszystko jest w porządku. W tym czasie możemy zabrać króliczkę do jej klatki. Czasem zdarza się że samica nie dopuszcza samca. W takim wypadku należy ponowić próbę za 24 godziny. Bodziec, jakim była próba kontaktu płciowego powinien w tym czasie wywołać owulację.

    Krycie kontrolne wykonuje się po pięciu dniach. Samica która nie dopuszcza samca powtórnie uważana jest za pokrytą, jeśli jednak dojdzie do powtórnego krycia znów sprawdzamy po pięciu dniach. Są również przypadki kiedy samica nie przyjmuje samca przy kontrolnym kryciu a okazuje się że jest nie zapłodniona, dlatego należy sprawdzać kotność po 13 -16 dniach po kryciu.

    Aby sprawdzić kotność, sadza się samicę na równej powierzchni przodem do sprawdzającego, lewą ręką podtrzymuje za skórę w okolicy krzyża, prawą zaś ostrożnie maca się brzuch, bez zbędnego nacisku, aby nie spowodować poronienia. Jeśli samica jest ciężarna, to jej macica jest znacznie powiększona, wypełniona płynem. Płody są rozłożone w dwóch równoległych łańcuszkach, w obu rogach macicy. Mają one kształt owalny, są miękkie w dotyku i mają długość 2 do 2,5 cm. Jeśli i w tym wypadku się nie powiedzie, samiczka nie jest kotna prawdopodobnie przyczyną jest nie dopasowanie partnerów, i powinniśmy poszukać innego samca dla naszej samiczki. Należy pamiętać także, żeby raczej nie łączyć małej samicy z dużo od niej większym samcem, gdyż może ona mieć później problemy z porodem.

    Czy ważne skąd królik pochodzi, raczej nie, bardzo ważne jest natomiast kto zajmuje się rozmnażaniem. Czy osoba zajmująca się rozrodem jest odpowiednio przygotowana i czy przestrzega zasad hodowli. Kojarzenia par są bardzo ważne mogą się przecież pojawiać cechy niepożądane.

    Przeprowadzone badania na 62 kojarzeniach przez cztery pokolenia:

    1. 18 kojarzeń losowych dało 4,41 % osobników z wadami budowy.
    2. 9 kojarzeń między synem a matka dało 21,74 % osobników wadliwych.
    3. 9 kojarzeń miedzy ojcem a córką 43,9 % osobników wadliwych.
    4. 9 kojarzeń między rodzeństwem 65,52 % osobników wadliwych.
    5. 9 kojarzeń między półrodzeństwem 31,15 % osobników wadliwych.
    6. 8 kojarzeń między potomstwem uzyskanym z doświadczenia pozycja nr. 4 dała 85,71 % osobników z wadami zasadniczymi.

    (wg F. Joppicha) "Racjonalny chów królików" R. Kopański.

    Powrót












    Zarys anatomii

    W wielu krajach królik jest popularnym zwierzęciem hodowlanym. stanowiącym źródło doskonałego pożywienia dla człowieka. Niniejszy rozdział nie zawiera szczegółowego i pełnego opisu budowy anatomicznej królika, przekraczałoby to bowiem jego ramy. Ze względu na specyfikę budowy niektórych narządów tego zwierzęcia przedstawiamy krótki zarys jego anatomii.

    Królik dziki {Oryctolagus cuniculus} oraz pochodzący od niego królik domowy należą do rodziny zającowatych {Leporidae}, rzędu zającokształtnych {Lagomorpha} Dziki królik ma około 45 cm długości, a jego masa ciała wynosi 2-2,5 kg. Uszy mają około 7 cm długości, więc są stosunkowo długie, ale prawie dwa razy krótsze niż u zająca. Ogon jest krótki -jego długość wynosi 4-7 cm. Na wardze górnej znajdują się włosy czuciowe. Przednie kończyny są przystosowane do grzebania. Króliki mają dobrze rozwinięty węch, słuch i w odróżnieniu od zajęcy, również wzrok.

    U królika rozróżniamy następujące okolice ciała:

    1) okolice głowy - regiones capitis, a wśród nich:
    - okolice czaszki - regiones cranii, w których obrębie znajdują się okolica czołowa - regio frontalis,
    okolica skroniowa - regio temporalis i okolica małżowiny usznej - regio auricularis,
    - okolice twarzy - regiones faciei, gdzie rozróżniamy okolicę nosową - regio nasalis (grzbiet nosa - dorsum nasi, wierzchołek nosa apex nasi), okolicę oczodołową - regio orbitalis, okolicę szczękową - regio maxillaris (warga górna – labium maxillare}, okolicę policzkową - regio buccalis (policzek - bucca) oraz okolicę żwaczową - regio masseterica,

    2) okolice szyi - regiones colli, w której obrębie znajduje się gardło -jugulum, okolica przyusznicza - regio parotidea i okolica krtani - regio laryngea,

    3) grzbiet - dorsum, gdzie rozróżnia się okolicę międzyłopatkową grzbietu – regioiinterscapularis dorsi, okolicę kręgową grzbietu - regio vertebralis dorsi oraz lędźwie - lumbus,

    4) klatkę piersiową thorax, w której obrębie występuje okolica przedmostkowa - regio presternalis, okolica mostkowa - regio sternalis, okolica łopatkowa – regio scapularis i okolica żebrowa - regio costalis,

    5) kończynę piersiową - membrum thoracicum, w której od strony łopatki rozróżnia się: okolicę stawu ramiennego - regio articulationis humeri, ramię - brachium, przedramię - antebrachium, nadgarstek - carpus, śródręcze - metacarpus i palce ręki - digiti minus,

    6) okolice miednicy - regiones pelvis, a w nich okolicę krzyżową – regio sacralis, okolicę pośladkową - regio glutea, biodro - coxa i ogon - caucla,

    7) kończynę miedniczną - membrum pehinum, składającą się z biodra - coxa, okolicy stawu biodrowego - regio articulationis coxae, uda -femur, okolicy podkolanowej - regio poplitea, podudzia - crus, stepu - tarsus, śródstopia - metatarsus i palców stopy - digiti pedis

    Rys. Kościec królika

                             7    8        9     10   11
    szkielet królika



    1 - kość szczękowa 18 - kość łonowa
    2 - część twarzowa czaszki 19 - kość kulszowa
    3 - oczodół 20 - guz piętowy
    4 - czaszka 21 - kości stepu
    5 - kość skroniowa 22 - kości śródstopia
    6 - kość potyliczna 23 - kości palców stopy
    7 - łopatka 24 - kość łokciowa
    8 - kręgi piersiowe 25 - kość promieniowa
    9 - żebra 26 - kości nadgarstka
    10 - kręgi lędźwiowe 27 - mostek
    11 - rzepka 28 - kości śródręcza
    12 - kość strzałkowa 29 - kości palców ręki
    13 - kość piszczelowa 30 - kość ramienna
    14 - kość udowa 31 - kręgi szyjne
    15 - kość biodrowa 32 - kręg obrotowy
    16 - kość krzyżowa 33 - kręg szczytowy
    17 - kręgi ogonowe 34 - żuchwa


    Budowa czaszki

    Czaszka {cranium} dzieli się na mózgowioczaszkę {cranium} oraz trzewioczaszkę {jacies} (rys). W skład mózgowioczaszki wchodzą niżej opisane poniżej kości {ossa erami}.

    Kość potyliczna {os occipitale}. Jest ona ułożona pionowo po stronie karkowej, składa się z podstawy kości potylicznej {pars basilaris ossis occipitalis}, części bocznych {partes laterales}oraz łuski potylicznej {squama occipitalis}. Podstawa kości potylicznej wchodzi w skład podstawy czaszki i graniczy od przodu z kością klinową. Otwór poszarpany u królika nie występuje, w jego miejscu znajduje się natomiast szew skalisto-podstawny (synchondrosis petrobasulis}. Ku tyłowi od podstawy kości potylicznej leżą jej części boczne {partes laterales ossis occipitalis}, które ograniczają otwór potyliczny wielki {fbramen magnum}, a na nich znajdują się kłykcie potyliczne (condyli occipitales) oraz wyrostki przykłykciowe (processus paracondylaris}. Wyrostki te są oddzielone od kłykci dołem kłykciowym dobrzusznym {fossa condylica ventralis}, w którym biegnie u królika kanał nerwu podjęzykowego {canalis nervi hypoglossi}. Na każdej łusce kości potylicznej znajduje się grzebień karkowy {crista nuchae}, który łączy się z drugim, tworząc guzowatość potyliczną zewnętrzną {protuberantia occipitalis externa}, u królika bardzo wyraźnie zaznaczoną. Od guzowatości potylicznej zewnętrznej odchodzi grzebień potyliczny zewnętrzny {crista occipitalis externa}. Po stronie wewnętrznej łuski kości potylicznej znajduje się u królika guzowatość potyliczna wewnętrzna {protuberantia occipitalis interna} oraz namiot kostny móżdżku {tentorium cerebelli osseum}.

    Kość klinowa {os sphenoidale}. Składa się ona z podstawy {corpus ossis sphenoidalis} i skrzydeł {alae}, które dzielą się na skrzydła oczodołowe (alae orbitales} oraz skrzydła skroniowe {alae temporales}. Na granicy skrzydła skroniowego i oczodołowego leży wyrostek skrzydtowaty kości klinowej {processus pterygoideus ossis sphenoidalis}. Na skrzydłach oczodołowych kości klinowej rozróżnia się otwory: owalny {fbramen ovale}, skrzydłowy {foramen alare}, klinowo-oczodołowy {fbramen orbitorotundum}, wzrokowy {fbramen opticum} oraz sitowy {foramen ethmoidale}.

    Kość sitowa {os ethmoidale}. Jej blaszka sitowa stanowi granicę między mózgowioczaszką a trzewioczaszką, a pozostałe części, czyli blaszka pionowa, blaszka boczna, blaszka podstawna oraz małżowiny sitowe - leżą już w trzewioczaszce. Przez otwory, które występują na całej powierzchni blaszki sitowej, przechodzą nerwy węchowe, a powierzchnia małżowin jest pokryta błoną śluzową, w której znajdują się zakończenia tych nerwów. Kość sitowa jest widoczna dopiero po przecięciu czaszki w płaszczyźnie strzałkowej.

    Kość międzyciemieniowa {os interparietale}. U królika jest ona niewielka, stanowi część sklepienia mózgowioczaszki i sąsiaduje z kością potyliczną i ciemieniową. Kość międzyciemieniowa ma powierzchnię zewnętrzną gładką oraz wewnętrzną domózgową. Kość ciemieniowa {osparietale}. Jest kością parzystą i tworzy sklepienie mózgowioczaszki. Jej powierzchnia zewnętrzna jest wypukła, a powierzchnia domózgową wgłębiona. U królika na powierzchni zewnętrznej tej kości wyraźnie zaznacza się kresa skroniowa {linea temporalis}, rozdzielająca ją na płaszczyznę ciemieniową i skroniową {planum parietale et temporale}. Kość ciemieniowa łączy się z kością skroniową szwem łuskowatym {sutura squamosa}, z kością czołową szwem wieńcowym {sutura coronalis} oraz z kością potyliczną szwem ciemieniowo-potylicznym {sutura parietooccipitalis}, a obie kości ciemieniowe łączą się za pomocą szwu strzałkowego {sutura sagittalis}, który u królika wystaje w postaci grzebienia strzałkowego zewnętrznego {crista sagittalis externa} i przechodzi na kość czołową ale nie rozwidla się tutaj, jak u zwierząt innych gatunków. Na powierzchni wewnętrznej kości ciemieniowej rozróżnia się wyciski palczaste i łęgi mózgowe.

    Kość czołowa {os frontale}. Ogranicza od góry oczodoły, tworzy sklepienie czaszki i dzieli się na część nosowo-czołową {pars nasofrontalis} oraz część oczodołową {pars orbitalis). Obie części są od siebie oddzielone krawędzią nadoczodołową {morgo supraorbitalis), która znajduje się na wyrostku jarzmowym kości czołowej {processus zygomaticus ossis frontalis). Na doczaszkowej krawędzi tego wyrostka zaznacza się wcięcie nadoczodołowe doczaszkowe {incisura supraorbitalis rostralis} oraz w części doogonowej wcięcie nadoczodołowe doogonowe {incisura supraorbitalis caudalis). Oba te wcięcia są bardzo charakterystyczne dla czaszki królika. Oczodół jest otwarty, ponieważ wyrostek jarzmowy kości czołowej nie łączy się z łukiem jarzmowym. Przednia część kości czołowej, łącząca się z kością nosową, ma tzw. wyrostek nosowy {processus nasalis).

    Kość skroniowa {os temporale). Parzysta kość skroniowa po bokach i częściowo od dołu ogranicza mózgowioczaszkę. W jej obrębie rozróżnia się łuskę {pars squamosa) wraz z wyrostkiem jarzmowym oraz piramidę kości skroniowej {pyramis ossis temporalis} która dzieli się na część skalistą i część bębenkową {pars petrosa et pars tympanica}. W części bębenkowej (mającej postać puszki kostnej) znajduje się przewód słuchowy zewnętrzny {meatus acusticus externus}. Część skalista kości skroniowej leży po stronie przy środkowej, tworząc puszkę dla ucha wewnętrznego, a na jej przyśrodkowej powierzchni znajduje się otwór słuchowy wewnętrzny (porus acusticus internus).

    Budowa trzewioczaszki

    Do kości trzewioczaszki {ossafaciei} zalicza się niżej opisane kości.

    Kość szczękowa {os maxillare}. Rozróżniamy w niej trzon, wyrostki zębodołowe oraz wyrostki podniebienne. Na powierzchni trzonu znajduje się charakterystyczna dla królika duża powierzchnia sitowa {facies cribrosa maxillae) (rys. l. l.), w której obrębie występuje otwór podoczodołowy {foramen infraorbitale}. Guz twarzowy {tuberfaciale)]est wystający i wyraźnie widoczny po obu stronach czaszki, grzebień twarzowy {crista faciale} jest ukształtowany w postaci ostrej krawędzi. Wyrostki zębodołowe mieszczą zębodoły {alveoli} dla 3 zębów przedtrzonowych {dentes premolares} oraz 3 zębów trzonowych {dentes molares). Wyrostki podniebienne obu stron łączą się ze sobą za pomocą szwu podniebiennego {sutura palat ino}.

    Kość siekaczowa {os incisivum}. Kość siekaczowa, określana też jako międzyszczękowa {os intermaxillare}, jest zbudowana z trzonu (corpus), wyrostka nosowego (processus nasalis ossis incisivi) i wyrostka podniebiennego {processus palatinus). Na przedniej krawędzi kości międzyszczękowych znajdują się zębodoły, w których są osadzone dobrze wykształcone siekacze. U królika rozróżnia się zęby sieczne większe i mniejsze {dentes incisivi majores et minores}.

    Kość nosowa {os nasale}. Każda z dwu kości nosowych stanowi część sklepienia jamy nosowej. Kość nosowa ma dwie powierzchnie: zewnętrzną i wewnętrzną skierowaną do jamy nosowej. Obie kości nosowe łączą się ze sobą za pomocą szwu rzekomego {sutura hurmonica}.

    Kość jarzmowa {os zygomaticum}. Współtworzy ona łuki jarzmowe po obu stronach czaszki, łącząc się z wyrostkiem jarzmowym kości skroniowej w części tylnej, podczas gdy w części przedniej łączy się z wyrostkiem jarzmowym kości szczękowej.

    Kość łzowa {os lacrimale}. Leży ona w przyśrodkowym kącie oczodołu i rozróżnia się w niej trzy powierzchnie: oczodołową, twarzową oraz nosową. Powierzchnia twarzowajest oddzielona od oczodołowej przez brzeg oczodołowy – (morgo orbitalis). W części oczodołowej znajdujemy u królika otwór łzowy.

    Kość podniebienna {os palatinum}. Tworzy ona tylną część podniebienia Kostnego, składa się z blaszki podniebiennej {poziomej} i blaszki pionowej. Na granicy między blaszką poziomą a wyrostkiem podniebiennym kości szczękowej znajduje otwór podniebienny większy.

    Kość skrzydłowa {os pterygoideum}. Jest to mała, płaska kość, położona między kością klinową i podniebienna i zakończona wyrostkiem haczykowatym.

    Żuchwa {mandibula}. Składa się ona z dwóch kości żuchwowych, połączonych spojeniem żuchwowym. W kości żuchwowej rozróżniamy trzon i gałąź żuchwy, a w obrębie trzonu część siekaczową i część trzonowcową.

    Kość gnykowa {os hyoideum}. Stanowi ona podstawę kostną języka. U królika ma szeroki trzon, dwa długie rogi krtaniowe, dwa krótkie rogi językowe oraz krótki wyrostek językowy.

    Budowa kręgosłupa

    W kręgosłupie {columnu vertebralis} królika, podobnie jak innych zwierząt, rozróżniamy pięć odcinków: szyjny, piersiowy, lędźwiowy, krzyżowy oraz ogonowy. Królik ma około 48 kręgów.

    Odcinek szyjny tworzy 7 kręgów, z których pierwszy nazywa się kręgiem szczytowym, a drugi - obrotowym. Odcinek piersiowy kręgosłupa jest złożony z 12 kręgów o podobnej budowie. Znajdują się na nich dobrze wykształcone wyrostki kolczyste oraz powierzchnie stawowe do połączenia z żebrami. Odcinek lędźwiowy buduje 7 kręgów o dość szerokich trzonach i długich wyrostkach poprzecznych skierowanych ku przodowi. Odcinek krzyżowy stanowią cztery kręgi krzyżowe zrośnięte w kość krzyżową, na której rozróżnia się skrzydła kości krzyżowej, zaopatrzone w powierzchnie stawowe do połączenia z miednicą. Odcinek ogonowy jest ostatnim odcinkiem kręgosłupa, utworzonym z kręgów ogonowych, których liczba bywa zmienna (przeciętna wynosi 16).

    Budowa szkieletu klatki piersiowej

    Żebra {costae}. Królik ma ich 12 par, z których siedem pierwszych stanowią tzw. żebra prawdziwe, łączące się z mostkiem bezpośrednio. Pozostałe pięć par to tzw. żebra rzekome, których chrząstki tworzą dwa wspólne łuki żebrowe, za których pośrednictwem łączą się z mostkiem.

    Mostek {sternum}. Składa się on z trzech części: rękojeści mostka, trzonu mostka oraz wyrostka mieczykowatego.

    Budowa szkieletu kończyny piersiowej i miednicznej

    Kości kończyny piersiowej {ossa membri thoracici}

    Łopatka {scapula} jest to kość płaska, na której powierzchni bocznej znajduje się grzebień łopatki, a na brzegu dogrzbietowym chrząstka łopatki. Koniec dobrzuszny stanowi szyjka łopatki z panewką stawową do połączenia z kością ramienną. U królika silnie zredukowana kość krucza przybiera postać wyrostka kruczego łopatki. Grzebień łopatki na dolnym końcu ma wyrostek barkowy {acromion}, zakończony dwoma wyrostkami: haczykowatym i nadhaczykowatym. Królik ma również niewielkie obojczyki.

    Szkielet kończyny piersiowej składa się z kości ramiennej {humerus}, której koniec dalszy łączy się z kośćmi przedramienia: promieniową {radius} i łokciową {ufna}. Następny odcinek stanowią kości ręki {ossa mani}, do których należą: nadgarstek {carpus}, śródręcze {metacarpus} oraz kości palców {digiti manus}. Kości nadgarstka są ułożone w dwóch rzędach, przy czym w rzędzie bliższym znajdują się trzy kości, a w dalszym - pięć. Kości śródręcza jest pięć i każda jest połączona z pierwszymi członami kości palców {ossu digitorum manus}.

    Kości kończyny miednicznej {ossa membri pehini}

    Miednica {pehis} składa się z dwóch kości miednicznych {ossu coxae} połączonych spojeniem miednicznym. Każdą z nich natomiast tworzą: kość biodrowa, kość łonowa oraz kość kulszowa. Na zewnętrznej powierzchni kości miednicznych znajdują się panewki do połączenia z główką kości udowej. Kości miedniczne łączą się z kością krzyżową, tworząc obręcz miedniczną.

    Kość udowa {osfemoris} na końcu bliższym ma główkę do połączenia z panewką kości miednicznej, a na dalszym - powierzchnię stawową do połączenia z kośćmi podudzia oraz bloczek dla rzepki {patella}.

    Kościec podudzia {skeleton cruris} obejmuje dwie kości: piszczelową {libid} oraz słabszą i cienką strzałkową {fibula}.

    Kościec stopy {skeleton pedis} stanowią kości stepu {ossa tarsi}, których u królika jest sześć ułożonych w trzech rzędach oraz cztery kości śródstopia {ossa metatarsalia}, połączone z pierwszymi członami kości palców {ossa digitorum pedis}.

    Miologia. Budowa układu mięśniowego królika nie odbiega zasadniczo od budowy i układu mięśni innych ssaków domowych i dziko żyjących.



    Powrót










    Ciąża, poród i opieka nad młodymi

    Ciężarna i karmiąca samica potrzebuje bardziej wartościowej, pożywnej paszy, a także więcej wody, co należy jej zapewnić. W kilka dni po skutecznym kryciu samica znów wykazuje niepokój, próbuje budować gniazdo, przekopuje ściółkę. Należy dostarczyć jej większe ilości siana i słomy, aby miała budulec, oraz zapewnić spokój. W czasie ciąży staramy się dostarczyć przyszłej matce jak najróżnorodniejszy pokarm.

                   Samiczka wyrywa sierść na brzuchu, zaczyna się etap przygotowywania gniazda.

    Podajemy pasze treściwe oraz produkty mlekopędne,jak; siemię lniane, otręby, lucernę. Unikamy wyki, ponieważ hamuje mleczność. Ciężarnej samicy podajemy również zielonkę która nie powoduje wzdęć. Unikamy grochu, kapusty, kalarepy. Dobrze jest podawać w tym okresie granulaty lub mieszanki witaminowo-mineralne. Łączna dzienna dawka pożywienia powinna wynosić około 250 g.(zielonka + pasza treściwa)

    7 dzień życia Ciąża u królic trwa od 28 do 31 dni, a jej rozpoznanie jest możliwe dopiero w trzecim tygodniu, po stwierdzieniu płodów. Jeżeli objaw ścielenia gniazda i wyskubywnia sobie sierści z okolicy brzucha następuje po 14 - 17 dniach po kryciu, świadczy to o wystąpieniu tzw. ciąży rzekomej. Na kilka dni przed porodem samica wyrywa sobie sierść z brzucha aby wymościć nim gniazdo. Fakt porodu możemy poznać po odzyskaniu przez króliczkę dawnej "figury". Poród trwa na ogół od 20 do 30 minut. Nie powinien trwać więcej niż godzinę! (zdarzają się porody w dzień) Najczęściej samiczka rodzi w nocy lub wcześnie rano od 1 do 4 małych, po wydostaniu się na świat młodych samiczka zjada łożysko. Po porodzie odczuwa wzmożone pragnienie. Brak wody może doprowadzić do kanibalizmu. Czasami zdarzają się komplikacje. Gdy poród trwa zbyt długo, to drogi rodne stają się zbyt suche i wtedy należy samiczce pomóc.

    Trzeba zwilżyć olejem jadalnym okolice sromu. Gdy bóle porodowe są za słabe, podajemy nalewkę cynamonową; korę cynamonu zalewamy dziesięcioma częściami wody, odstawiamy na chwilę i podajemy samiczce do wypicia kilka łyżeczek nalewki. Już następnego dnia po porodzie pojawia się ruja i może dojść do zapłodnienia i kolejnej ciąży.

    Nie narodzony królik jest otoczony błonami płodowymi i ma własne łożysko, jak wspomniałem wcześniej samica po urodzeniu gryzie pępowinę w kierunku ciała noworodka i zjada łożysko. Zwierzęta przeważnie bardzo szybko się rodzą, jedno po drugim. Trudności porodowe u krolików są bardzo rzadkie. Samiczka karmi młode w zasadzie jeden raz w ciągu doby. Po urodzeniu kroliczki mają dobrze rozwinięte powonienie i czucie (orientacja w otoczeniu). Rozróżniają smak kwaśny i słodki.

    14 dzień życia Po wykocie powinno się delikatnie przyciągnąć uwagę króliczki, najlepiej gdy znajduje się ona poza klatką i ostrożnie skontrolować zawartość gniazda, starannie myjemy i wysuszymy ręce. Nie wolno brać królicząt do ręki, tylko wyjąć ewentualne martwe zwierzęta i pozostałości łożyska. Młode króliczki policzymy, sprawdzimy ich stan odżywiania oraz oceniamy stan zdrowia. Zdrowe i dobrze odżywione młode mają na brzuszku gładka skórę, bez pofałdowań. Pofałdowana skóra świadczy o niewłaściwym żywienu i złym wyprowadzaniu płynów. Nie należy bez potrzeby zaglądać do gniazda, gdyż grozi to porzuceniem młodych przez matkę. Młode króliczęta ssą matkę tylko raz dziennie, ale za to dłużej. Zdarza się, że samica nie przygotowuje gniazda i rozrzuca młode po klatce, wówczas należy gniazdo poprawić oraz zebrać i ułożyć w nim oseski (przykryć). Przyczyną rozrzucenia miotu może być ciężki poród lub zapalenie gruczołu mlekowego.

    Występuje czasem u królików zjawisko kanibalizmu, tj. zjadanie młodych przez samicę, może być spowodowane brakiem wody do picia. U samicy po porodzie występuje wzmożone pragnienie. Do przyczyn kanibalizmu zalicza się także zaburzenia w przemianie materii, szok spowodowany bólami porodowymi, brak w paszy składników odżywczych oraz predyspozycje genetyczne.
    Króliczęta rodzą się ślepe, nagie i głuche.
    Masa noworodków wynosi 25-30 g.
    Zęby mleczne w okresie płodowym.
    W wieku 10-12 dni króliczętom otwierają się oczy.
    W wieku 15-21 dni króliczęta wychodzą z gniazda i zaczynają interesować się paszą.
    W wieku 20-21 dni samodzielnie pobierają paszę.
    Pierwsze włoski 1 dzień na głowie, 3-6 dni dziecięce włosy puchowe.
    Rozwój słuchu dzień ósmy.
    Usamodzielnienie młodych 28 - 30 dni.
    Odsadzenie od matki 5 - 7 tydzień.
    Rozsadzanie młodych 3,5 - 4 miesiące.
    Dojrzewanie płciowe 3,5 - 4 miesiące.
    Zdolność do rozpłodu około 8 miesiąca.
    Długość życia około 10 lat
    Mleko jest ich jedynym pokarmem przez 3 tygodnie, później zaczynają powoli pobierać pokarm stały. Rozwój młodych królików do wieku 20-21 dni zależy wyłącznie od mleczności samicy. Króliczęta otrzymujące dostateczną ilość mleka rozwijają się prawidłowo. Zdrowe oseski mają zaokrąglone kształty oraz gładką, błyszczącą, różową skórę. Samica karmi młode najczęściej w nocy, a także kilka minut w ciągu dnia. Laktacja u królicy utrzymuje się do 6 tygodni, niemniej szczyt przypada na okres pierwszych 20 dni. Króliki już w 5 dniu po urodzeniu podwajają swoją masę ciała (mysz - 7 dni, świnia - 16 dni, bydło - 47 dni, koń - 60 dni, człowiek - 180 dni). Króliczęta niedożywione mają pomarszczoną skórę, zapadnięte brzuszki i skłonność do rozłażenia się po całej skrzynce wykotowej.

    W takim przypadku należy obejrzeć gruczoły mleczne samicy. Silne nabrzmienie, zaczerwienienie sutek i brak mleka przy nacisku na sutki świadczy o stanie zapalnym tych gruczołów. Należy wówczas przeprowadzić ich lekki masaż, aby spowodować wypływ mleka i dosadzić do sutek króliczęta. Jeżeli samica ucieka, należy ją przytrzymać w pozycji skierowanej brzuchem do gniazda, dopóki nie nakarmi młodych. Ważne jest zapewnienie samicy spokoju oraz obfitego żywienia.

    Gdy młode mają 6-7 tygodni można je odsadzić od matki. Pamiętajmy, że dla malutkiego króliczka w okresie przejściowym który jest najgroźniejszym dla jego życia czyli trzeci czwarty tydzień jest to okres przejścia z mleka matki na stały pokarm. Dwu miesięczne króliczki radzą sobie już doskonale same bez pomocy matki. Czasem zdarza się że samica ginie lub porzuca młode. Jeśli są jeszcze bardzo małe to szanse na ich uratowanie są znikome, chyba że mamy do dyspozycji mamkę. Jeśli jednak mają więcej niż tydzień to możemy spróbować wykarmić je samemu. Najpierw musimy zaopatrzyć się w małą buteleczkę, taką jak dla lalek, lub pipetę. Jako pokarm może służyć mleko dla niemowląt lub niesłodzone mleko skondensowane rozcieńczone przegotowaną woda w stosunku 1:1 wzbogacone preparatami witaminowymi. Podrośniętym młodym można podawać także kleik owsiany i sok z marchewki.


    Osierocone młode potrzebują dużo ciepła. Najlepszym jego źródłem będzie termofor napełniony wodą o temp. do 32 stopni. Po każdym karmieniu należy wszystkim maluchom masować brzuszki,co umożliwia im właściwe trawienie i wydalanie. Można robić to delikatnie palcem, wacikiem lub kawałkiem miękkiej tkaniny. Dobrze jest zawsze zasięgnąć rady lekarza weterynarii. Gdy maluchy zaczynają pobierać stały pokarm należy im podawać płatki owsiane i małe ilości zielonek, z czasem zwiększając ich ilość.


    Młode króliczki należy po odsadzeniu od matki utrzymywać w miarę możliwości w grupach rodzeństwa. Króliki rosną wyjątkowo szybko w pierwszych miesiącach życia, tabela pokazuje wagę w kilogramach w poszczególnych miesiącach życia:

    Grupa Rasa Wiek 3 m-ce Wiek 4 m-ce Wiek 5 m-cy Wiek 6 m-cy
    Miniatura hermelin 0,6 0,8 1,0 1,3
    Małe czarny podpalany 1,2 1,6 2,1 2,5
    Średnie reks (kastorreks) 1,4 1,9 2,4 2,8
      angorski biały 1,5 2,0 2,5 2,9
      niebieski wiedeński 2,2 2,8 3,4 3,8
    Duże baran francuski 2,5 3,5 4,0 4,5
      olbrzym belgijski 2,6 3,6 4,6 5,5


    21 dzieć życia 28 dzień życia
    21 dzień życia                                            28 dzień życia
    zdjęcia ze strony www.sima.of.pl


    Jeżeli interesują Cię zagadnienia związane z rozrodem oraz hodowlą Kliknij

    Tabela przewidywanych terminów porodów

    Na forum o królikach pojawiają się zaskakujące posty, lecz życie jest takie jakie jest i o takich przypadkach należy wiedzieć idąc do sklepu aby zakupić króliczka.

    Post nr.1

    Cztery dni temu wzięłam ze sklepu dorosłą królicę baranka. Okazało się, że jest w ciąży. Właśnie urodziła i to nie w klatce a obok! Powiedzcie co mam robić!! Na razie nic nie ruszam ale chyba nie mogę ich tak zostawić na podłodze na panelach! A informacja ze sklepu - samica przebywała z samcem w sklepie w jednej klatce, samczyk został sprzedany wcześniej, sprzedawczyni wyraziła swoje zdziwienie - ma Pani małe króliczki.

    Post nr.2

    Oj trudna sytuacja, bo królica Cię nie zna. Może być tak, że jak je ruszysz to ona je odrzuci, ale może być też tak, że nie odrzuci... same dylematy - na pewno króliki nie mogą zostać na panelach, muszą być na czymś cieplejszym - normalnie królica buduje gniazdo z własnej sierści i tego co znajdzie. Twoja nie miała na to czasu i nie była w formie bo po przygarnięciu ze sklepu przeżyła stres. Może spróbuj je jednak delikatnie umieścić w klatce ale nie bierz gołymi rękami i nie wtedy kiedy samica to widzi. Weź ją na chwilę do innego pomieszczenia, w klatce połóż siana, możesz jakieś skrawki materiału, albo na ręczniku + siano i tam je umieść biorąc ostrożnie przez jakiś ręcznik, żeby nie pachniał człowiekiem. Potem wpuść samicę no i czekaj.. nie ma innego wyjścia - jeśli okaże się dobrą matką to zajmie się młodymi karmiąc je 2 razy na dobę - zwykle nocą. Poza tym czas będzie spędzać najprawdopodobniej poza klatkę zaglądając tylko czasem do młodych - może być nie często (królice w ten sposób nie chcą zwracać uwagi drapieżników na gniazdo). Jak najmniej niech dochodzi do niepokojenia samicy, aby nie odrzuciła młodych. Karm ją normalnie, nie sprzątaj miejsca gdzie są maluszki.

    Post nr.3

    Przeniosłam maleństwa do klatki. Moja Myszka gniazda nie zrobiła im wcześniej. Więc nałożyłam do klatki sporo siana. Króliczka weszła do klatki - po paru chwilach zaczęła lizać maleństwa i przykryła je trochę siankiem. Leżą w środkowej części klatki. Chwilkę popelzaly po klatce. A teraz leżą spokojnie - klatka stoi niedaleko kaloryfera, więc jest tam cieplej niż w pozostałej części pokoju - zostawić ją tam? Mam nadzieję, że przeżyją i nie będzie problemu z odrzuceniem ich przez matkę... Króliczka leży sobie jakieś 10 cm od nich i jest spokojna. Powiedzcie mi czy mogę się nią normalnie zajmować tzn. bawić się poza klatką ? Czy nie wpłynie to jakoś na maleństwa? Chociaż mam króliczkę od paru dni, ona jest strasznie kontaktowa i uwielbia się bawić. Mam z nią super kontakt, więc nie chce aby zrobiła się "dzika" i agresywna wobec mnie...

    Post nr. 4

    Od godziny króliczka robi gniazdo z sianka i przykrywa maleństwa, zauważyłam, że jedno wślizgnęło się pod nią i zaczęło jeść (słychać było "ciamkanie") ogólnie jedno jest bardziej ruchliwe (wierci się i jest większe) a drugie leży spokojnie i raczej nie zmienia swojego połozenia. Czy to oznacza, że to większe jest silniejsze ? Króliczka nie przejmuje się tym, że siedzę niedaleko klatki na łóżku i robi sobie spokojnie to gniazdko.

    Post nr. 5

    Jakie to szczęście, że króliczka trafiła w porę w dobre ręce. Faktycznie, głupota takich pseudozoologów nie zna granic . Opiekuj się maleństwami i samiczką. Moja Mizia mimo iż miała idealne warunki porodowe, to niestety dopuściła się kanibalizmu. Jestem pewna, że było to spowodowane bólem jaki jej towarzyszył przy rodzeniu, ponieważ mimo małego samca na świat przyszły dwa bardzo duże króliczki.

    Post nr. 6

    Maleństwa leżą sobie spokojnie pod siankiem i futerkiem które od wczoraj wyrywa sobie moje króliczka. W nocy widziałam, że je karmiła. Na początku nie interesowała się maleństwami ale teraz (w sumie od wczorajszego wieczora) zajmuje się nimi jak najlepsza mamusia.

    Post nr. 7

    Często tutaj czytam, że królikowa mama nie zrobiła gniazda. Moja Ruda już na 3 tygodnie przed łaziła z sianem w pysku. Pierwsze maluchy urodziła w gnieździe w klatce (gniazdo z siana przeważnie). Drugie gniazdo było już poza klatką. Zawsze maluchy miały ciepło dzięki wyskubaniu sobie miękkiego puchu z brzuszka. Ruda ufa mi, więc dopuszczała mnie do gniazda, mimo to nie dotykałem kilkudniowych maluchów. W ostatnim miocie jeden maluch był mniejszy. Moja żona karmiła go mlekiem - bodajże skondensowanym z puszki. Mleczko do strzykawki i do pyszczka. Piło i z tego też powodu było najbardziej ufne do Kasi i do mnie. Generalnie maluchom nie można przeszkadzać. Jeśli wszystko jest dobrze szybko się nauczą jeść sianko, pić wodę, będą biec do pokarmu i strasznie cieszyć właścicielkę, czego Tobie życzę, bo wiem jaka to jest radość gdy takie maluchy rosną. W kilka tygodni po porodzie już możesz myśleć o nowych domkach dla maluchów (o ile nie zatrzymasz ich ). Nie napiszę tu ani o 4 ani o 8 tygodniu, bo to kiedy można króliki oddzielić to oczywiście sprawa indywidualna

    Zdjęcia od porodu do 3 tygodnia życia:

    Tata
    1
    Mama
    2

    3

    4
    Tata
    5
    Mama
    6

    7

    8
    Tata
    9
    Mama
    10

    11

    12
    Tata
    13
    Mama
    14

    15

    16
    Tata
    17
    Mama
    18

    19

    20
    Tata
    21
    Mama
    22

    23


    A jak rozmnażają się zające?

    Parkoty zajęcy zaczynają się w zależności od pogody - od połowy stycznia lub początku lutego i trwają do sierpnia, najintensywniej w maju, czerwcu. W okresie parkotu za jedną samicą biega często kilka samców. Parkoty zajęcy odbywają się zarówno w nocy, jak i w ciągu całego dnia. W czasie parkotów gachy prowadzą często zażarte boje, które polegają na biciu się przednimi skokami i drapaniu pazurami, czego widomym znakiem jest czasami rozerwane ucho, a często wyrwana turzyca. Na ogół w łowiskach jest tylko nieznacznie więcej samców niż samic. Zapłodniona samica koci się po około 42 dniach, dając 2-4 młodych. Młode rodzą się dobrze wyrośnięte, owłosione i z otwartymi oczami. Żywią się przez okres 2-3 tygodni mlekiem matki. Matka nie troszczy się zbytnio o swoje maleństwa. Bardzo wcześnie pozostawia je same, przychodzi tylko je karmić, a po 2-3 tygodniach całkowicie przestaje opiekować się nimi. Młode do czasu wyrośnięcia żyją razem, a potem rozłączają się, nie odchodzą jednak zbytnio od miejsca urodzenia. Wykot zajęcy odbywa się na powierzchni ziemi, w osłoniętej kotlinie (pod krzakiem, w rowie itd.). Pierwszy wykot ma miejsce w marcu i dlatego młode te nazywa się marczakami. Ten miot bardzo często na skutek warunków atmosferycznych (mrozy i deszcze), które występują w marcu i są szkodliwe dla młodych zajączków, zostaje mocno przerzedzony. Samica powtórnie zapłodniona daje w maju drugi rzut, w lipcu-sierpniu - trzeci, czasem jeszcze we wrześniu - czwarty. Pełny rozwój fizyczny osiąga zając po 6 miesiącach. Rocznie jedna samica może dać przy sprzyjających okolicznościach 8-10 młodych w 2-4 miotach, ale znaczna część z nich ginie na skutek nieodpowiednich warunków pogodowych, zatruć karmą lub działania szkodników. Zając jest pochodzenia azjatyckiego, pustynnego i dlatego jest bardzo wrażliwy na wilgoć i deszcz, w szczególności w pierwszych tygodniach życia. Wtedy to ginie najwięcej sztuk, nieraz całe mioty.


    Powrót
















    Instynkt jakże piękne to dla zwierzęcia, on ma w sobie to, że w okresie dojrzewania gdy woła go Matka Natura a wraz z nią przychodzi gwałtowny wzrost hormonów i przeżywa swą dojrzałość płciową szuka partnera aby spełnić swój obowiązek, który tkwi w jego genach - zwiększenie populacji. Gorzej jak nie ma partnera i Ty jesteś teraz obiektem jego zainteresowania. Zwiększanie ilości bobków na dywanie, znaczenie moczem swojego terenu, dywanów, mebli, kwiatów, dotyczy to i samców i samiczek.

    U dojrzewającej samiczka można zaobserwować widoczny wzrost agresji, jest to spowodowane ochroną swojego gniazda. Zdenerwowany, agresywny królik może stwarzać duży problem w domu, ludzie skaczą na najwyższe krzesła uciekając przed jego ząbkami. Dwa króliki które do tej pory przebywały ze sobą bardzo zgodnie w okresie dojrzewania zmieniają się nie do poznania, w tym wieku może zaczynać się pomiędzy nimi walka o dominację.

    Królice niekiedy mają wielką skłonność do kopania. Kopanie może być szczególnie energiczne. Niestety, królica może kopać Twój dywan, nie rozumie że to perski i wydałeś tyle pieniędzy. Urojona ciąża to też jedna z przyczyn sterylizacji. Wszystkie te problemy mogą być usunięte, czyli wyeliminowane przez sterylizacje lub kastrację, oczywiście należy mieć świadomość że mogą one ustąpić lecz po pewnym okresie czasu. Można na zmianę zachowania naszego pupila poczekać i kilka tygodni.

    Według danych z prowadzonych badań na zachodzie bo u nas dotyczą one tylko suk i kotek, a zakres możliwości naszych wetów jest raczej skromny z uwagi na małą ilość środków finansowych, po drugie królik miniatura nie jest jeszcze tak obecny w naszych domach jak psy i koty, można powiedzieć, że choroby związane z rakiem macicy dotyczą prawie 80% królic, ten wskaźnik przekonuje do wykonania zabiegu, fakt, zachorowalność dotyczy starszych samic lecz jak wiemy jesteśmy związani z naszymi milusińskimi na okres od 7 do 10 lat.

    Kastracja to usunięcie narządów. Sterylizacja to spowodowanie by zwierzę było bezpłodne - można to osiągnąć m. in. przeprowadzając kastrację ale też po podwiązaniu jajowodów/nasieniowodów, przecięciu jajowodów/nasieniowodów, podaniu leków trwale eliminujących płodność.

    Jak należy postąpić ?
    Czy nie zaszkodzi to jego zdrowiu?
    Kiedy mam iść z królikiem na zabieg ?
    Czy warto stosować zabiegi kastracji i sterylizacji?
    Czy jeśli jest starszy wiekiem mogę poddać go zabiegowi?

    Na wszystkie te pytania znajdziesz dokładne odpowiedzi wraz ze zdjęciami ;

    KASTRACJA     ­­­­ STERYLIZACJA


    Powrót




















    Układ rozrodczy samca składa się z dwóch jąder, najądrzy, przewodów wyprowadzających, gruczołów dodatkowych (pęcherzykowych, krokowego i opuszkowo - cewkowych) i narządu kopulacyjnego - prącia. Jądra są najważniejszym elementem układu rozrodczego samca. Zasadnicze funkcje ; produkcja plenników i hormonu męskiego. Jądra umieszczone są w mosznie, która stanowi zachyłek jamy brzusznej. U młodego królika jądra znajdują się w jamie brzusznej, a po osiągnięciu przez zwierzę dojrzałości płciowej schodzą do moszny. Główną masę jąder stanowią kanaliki nasienne wysłane nabłonkiem plemnikotwórczej, a otoczone błoną łączno - tkankową.

    Do każdego jądra przylega najądrze, które jest kłębkiem skręconych kanalików nasiennych. Z każdego najądrza wychodzi nasieniowód. Przed ujściem do przewodu moczopłciowego nasieniowód rozszerza się, tworząc bańkę nasieniowodu, która jest jego częścią gruczołową. Cewka moczowa, wychodząca od pęcherzyka moczowego, kończy się w prąciu. U królika wydzielina gruczołów pęcherzykowych wraz z wydzieliną gruczołu krokowego powoduje powstawanie śluzowatego czopu, który umożliwia wypłynięcie nasienia z dróg rodnych samca.

    Więcej na temat układu rozrodczego możesz znaleźć w dziale opieka.

    Powrót















    Układ rozrodczy samicy składa się z jajników,jajowodów, macicy, pochwy oraz zewnętrznych narządów płciowych. Jajniki znajdują się w partii lędźwiowej, w pobliżu przednich rogów macicy. W pęcherzykach jajnikowych znajdują się zawiązki jaj, które otoczone są warstwą komórek pęcherzykowych. Jajowód po stronie jajnika jest rozszerzony, tworząc lejek. Brzegi lejka zakończone są strzępkowatymi zgrubieniami błony śluzowej, które ułatwiają skierowanie komórki jajowej do jajowodu. Dzięki skurczom warstwy mięśniowej jajowodu i ruchom rzęsek komórka jajowa dostaje się do macicy.

    Macica u królików jest podwójna jej prawa i lewa część samodzielnie uchodzą do pochwy. W obrębie macicy wyróżnia się następujące odcinki : rogi macicy, trzon i szyjkę macicy. Szyjka macicy jest stale zamknięta, otwiera się jedynie w okresie rui i w czasie porodu. W macicy zapłodniona komórka jajowa rozwija się w płód. Pochwa znajduje się między szyjką macicy a przedsionkiem pochwy. W błonie śluzowej pochwy znajdują się liczne gruczoły śluzowe, których wydzielina ułatwia wprowadzenie prącia do pochwy. Zewnętrznym narządem płciowym żeńskim są wargi sromowe.

    U królic pęcherzyki jajnikowe dojrzewają mniej więcej w regularnych odstępach czasu. Owulacja następuje po stymulacji pochwy i szyjki podczas spółkowania lub po iniekcji gonadotropin, lub hormonu podwzgórza uwalniającego gonadotropiny. Jeżeli samica nie zachodzi w ciążę, ciałka żółte w jajnikach produkują progesteron przez około dwa tygodnie. Dopiero 16 - 20 dni po bezpłodnym skojarzeniu, powstają nowe, przedowulacyjne pęcherzyki jajnikowe.

    Więcej na temat układu rozrodczego możesz znaleźć w dziale opieka


    ....chłopiec.. i.. dziewczynka....


    samczyk samiczka
    ....chłopiec.. i.. dziewczynka....




    Samiczka


    Samczyk



    Powrót













    Opis ras


    Królik dziki

    Królik dziki (Oryctolagus cuniculus), ssak z rodziny zającowatych (Leporidae). Niegdyś zamieszkiwał południową Europę i część Afryki północnej, rozpowszechniony dla celów łowieckich w wielu krajach, m.in. w Australii i Nowej Zelandii, gdzie stał się plagą wskutek bardzo szybkiego rozmnożenia. Ubarwienie sierści szarobrązowe, spód ciała białawy. Długość ciała 45 cm, ogona 5-6 cm, ciężar ciała do 3 kg. Uszy stosunkowo długie, krótsze niż u zająca. Żyje stadami w norach. Żywi się pokarmem roślinnym. Ciąża trwa 28-33 dni, samica rodzi kilka razy w roku do 10 nagich, ślepych młodych. W Polsce królik dziki jest zwierzęciem łownym.

    Królik domowy

    Królik domowy, udomowiona przez Rzymian (ok. I w. p.n.e.) forma królika dzikiego (Oryctolagus cuniculus), użytkowana na mięso, skórę i wełnę. W trakcie hodowli, której rozwój przypadł na przełom XIX i XX w., powstało szereg ras. W trakcie hodowli uzyskuje się do 5 miotów rocznie, liczących 5-7 lub więcej młodych, które w zależności od rasy uzyskują zdolność rozrodczą pomiędzy 6 a 12 miesiącem życia. Wszystkie rasy królików wywodzą się od jednego gatunku dzikiego, jednak róznorodność warunków środowiskowych, w których były utrzymywane oraz celowa działalność hodowlana człowieka, spowodowały wytworzenie się wielu ras tych zwierząt, często bardzo różniących się między sobą wielkością, umaszczeniem, proporcjami budowy ciała, kształtem głowy, kształtem i wielkością uszu, jakością i wyglądem okrywy włosowej.

    Różnice masy ciała pomiędzy poszczególnymi rasami są ogromne, masa ciała królików karzełków wynosi po zakończeniu wzrostu około 1 kg, podczas gdy króliki dużych ras mogą osiągnąć wagę ponad 10 kg. Znaczna róznorodność istnieje też w umaszczeniu królików. Oprócz odmian o maści dzikiej (szarobrązowej), istnieją rasy o barwie okrywy włosowej szaroniebieskiej, brązowej, czarnej,popielatej, białej. Istnieją rasy o ubarwieniu srokatym (plamistym). Niekiedy zróznicowane umaszczenie jest bardzo ciekawe. Na przykład królik holenderski, należący do ras amatorskich, ma przednia połowę ciała maszczona na czarno a tylna na biało. Spotyka się króliki trójbarwne, np. króliki japońskie są niesymetrycznie trójbarwnie pasiaste. U różnych ras można zaobserwować różnice w budowie głowy. U królików baranów głowa ma typowy garbonosy profil, co różni je od wielu innych ras cechujących się prostym profilem głowy. Duza zmienność występuje w kształcie uszu królików u niektórych ras uszy są krótsze od głowy, a przy tym sztywno stojące do góry.

    Zajęczak, rasa królika domowego, typu futerkowo-mięsnego, wyhodowana w Belgii. Umaszczenie szare z rudawym odcieniem, końce włosów okrywowych czarne. Ciężar ciała ok. 3 kg.

    Wśród ras o znaczeniu gospodarczym rozróżniamy cztery grupy : rasy mięsne, rasy mięsno - futerkowe, rasy futerkowe i rasy wełniste. Różnią się one między sobą wielkością, wagą, długością włosa, maścią proporcjami uszu i kończyn. Najpopularniejsze są olbrzymy belgijskie, niemieckie, rosyjskie oraz francuskie.

    Do grupy ras mięsno - futerkowych należą ; szynszylowe, wiedeńskie niebieskie, wiedeńskie białe, srebrzyste francuskie, średnie białe polskie, szroniaste niemieckie, czerwone nowozelandzkie a także barany angielskie, króliki kunowate, popielicowate i trójbarwne.

    Olbrzym belgijski, olbrzym flandryjski, flandr, rasa królików o użytkowości mięsnej wyhodowana w Belgii prawdopodobnie na przełomie XVIII i XIX w. dokładnie datuje się około 1825 roku, największa spośród ras królików hodowanych obecnie. Ciężar ciała dorosłych osobników dochodzi do 7 kg, długość ciała 70-72 cm, uszy stojące. Ubarwienie sierści głównie brązowoszare, spotykane są także odmiany szare, czarne, niebieskie, srokate lub albinotyczne. Osiągają dojrzałość płciową w wieku 10-12 miesięcy. Rasa wymagająca obfitego żywienia, dobrych warunków bytowania. Stał się rasą wyjściową dla in. ras królików typu mięsnego, m.in. olbrzyma srokacza niemieckiego oraz olbrzyma srokacza szwajcarskiego.

    Króliki te są mocno zbudowane, klatka piersiowa dobrze rozwinięta, zad zaokrąglony, nogi tylne silne, szeroko rozstawione. Głowa duża, szeroka osadzona na krótkiej szyi. Ogon długi, ściśle przylega do tułowia. Uszy silne, mięsiste, mocno osadzone lekko rozchylające się ku górze. Cała zewnętrzna powierzchnia uszu jest owłosiona. Okrywa włosowa jest gęsta, sprężysta, jedwabista, dlugość włosów okrywowych od 3.0 do 4.0 cm. Barwa włosów pokrywych i podszyciowych oraz oczu i pazurków jest u olbrzymów belgijskich zróżnicowana w zależności od odmiany barwnej:

    - szary (BOS) - ogólna barwa tej odmiany w partii grzbietowej ciemno - szara, boki oraz brzuch nieco jaśniejsze,
    - zajęczaty (BOZ) - ogólna barwa okrywy włosowej, jak u odmiany szarej z tym, że jest ona nieco jaśniejsza,
    - żelazisty - ogólna barwa okrywy ciemna na całej powierzchni ciała.

    Baran francuski, rasa królika domowego, wychodowana we Francji około 1863 roku. Typu mięsnego, odporna na upały, wyhodowana w wyniku kojarzenia królików normandzkich z rasami baran angielski i olbrzym belgijski. Ciężar 5-7 kg, uszy zwisające, profil garbonosy, u samic charakterystyczne wole. Króliki te mają głowę o profilu garbonosym, uszy mięsiste i podkowiasto opadające, (młode do kilku tygodni życia mają uszy stojące), o rozpiętości nie mniejszej niż 36 cm i szerokości około 10 cm. W miocie 5-6 młodych,dojrzałość płciowa w wieku 12 miesięcy. Ubarwienie zającowate (najbardziej typowe), albinotyczne, niebieskie i srokate (tzw. motyl), przy czym największą wartość mają futerka baranów francuskich srokatych o symetrycznie rozmieszczonych plamach. Harmonijna budowa ciała, sylwetka krępa i zbita, tułów krótki walcowaty, zad ścięty. Szyja krótka i silna. Nogi krótkie, silne. Oczy duże nie za głęboko osadzone w oczodołach. Okrywa włosowa gęsta, zwłaszcza włosów podszyciowych. U francuskich baranów rozróżnia się następujące odmiany barwne:

    - szary (FBS) - ogólna barwa okrywy włosowejtak, jak u belgijskiego olbrzyma,
    - zajęczaty (FBZ) - tak jak u belgijskiego olbrzyma (BOŻ),
    - żelazisty (FBŻ) - tak, jak u olbrzyma belgijskiego żelazistego,

    Reks, kastorreks, rasa królika domowego typu futerkowego, posiadająca okrywę włosową o gęstym podszyciu i krótkich włosach pokrywowych, uzyskana w wyniku mutacji olbrzyma belgijskiego, pochodzą od wspólnego przodka, nazywanego kastoreksem, pojawił się on około 1919 roku we Francji. Żywa waga okazu dorosłego wynosiła 3,5 kg, zaś jego umaszczenie było intensywne kasztonowatobrązowe, podobne do epilowanej skóry bobra (stąd jego nazwa Castor = bóbr). Królik ten wystawiony po raz pierwszy na wystawie w Paryży w 1924 roku przez hodowcę Abbe Gilleta, był wielką sensacją, zyskując z miejsca światowy rozgłos. W krótkim okresie czasu rasa ta została rozpowszechniona w wielu krajach dając początek poprzez krzyżowanie z poszczególnymi rasami normalnowłosowymi licznym odmianom barwnym. Charakterystyczną cecha królików - reksów jest futro podobne do pluszu. Reks osiąga średni ciężar ciała do 4 kg - szynszylowate (Chinrex), niebieskie (niebieski wiedeński), białe i żółte (płowy burgundzki). Około 3,5 kg - brązowe (Castorrex i Havannarex), czarne. Około 3 kg - podpalane, posrzebrzane, kunowate i himalajskie (tzw. gronostajowe, o ubarwieniu w typie królika kalifornijskiego). Również jako rzadkość można spotkać reksy plamiste (srokacze), pasiaste, (królik japoński). Reks ma stojące uszy i charakterystyczne wypukłe oczy. Włosy puchowe są normalnej długości około 17 - 20 mm natomiast włosy pokrywowe są skrócone i ich długość zbliżona jest to długości włosów puchowych. Wąsy królików reksów również są zmarniałe i osiągają połową długości wąsów normalnowłosowych. Budową ciała różnią się od normalnowłosowych królików są one ogólnie mówiąc delikatniejszej konstrukcji, posiadają zającowatą sylwetkę, mniej zwarty tułów i wyraźnie wydłużoną szyję.

    Angory hodowane były w różnych odmianach barwnych : czarne, niebieskie, brązowe. Obecnie utrzymała się tylko odmiana biała z czerwonymi oczami. Celem hodowli jest uzyskanie włosów. Przeciętny włos angora sięga od 8 do 15 cm, a u niektórych okazów nawet 20 cm. Co trzy miesiące strzyże się króliki. Z jednego królika można mieć od 150 do 350 g wełny rocznie. Ta długowłosa rasa powstała w wyniku mutacji i znana jest już od początku XVIII wieku. Typ hodowany obecnie pochodzi z Anglii, gdzie pojawił się około 1770 roku. Masa ciała królików tej rasy dochodzi do 3 - 4,5 niekiedy do 5 kg. Okrywa włosowa królików angorskich jest miękka i jedwabista, barwy śnieżnobiałej o wyraźnie zaznaczonej karbikowatości bardzo gęstych włosów puchowych. Pielęgnacja tej rasy wymaga specjalnej uwagi. Opis hodowli angory



    Powrót













    Rasy amatorskie (miniatury)


    Rasy amatorskie z których wywodzi się królik miniaturowy nie mają użytkowego znaczenia, hodowane są dla przyjemności. Należą do nich : króliki rysie o futrze jasno srebrzysto - niebieskim, z rudym klinem na karku, ( tak właśnie wyglądał mój Trunio ) japońskie króliki trójbarwne, o delikatnej biało - żółtej a miejscami czarnej maści. Są też króliki angielskie czarne i czarno - podpalane z pomarańczowo - brązowymi błyskami sierści i wiele jeszcze innych dziwnych ras.

    Waga królików ras amatorskich nie przekracza 3 kg, a często wynosi od 1,5 do 2 kg. Rasy amatorskie hodowane są często ze względu na ładną sylwetkę lub zaskakującą barwę futra. Króliki z ras amatorskich używane są do rozmaitych krzyżówek. Najpopularniejszą rasą używaną do krzyżówek jest jedna z najstarszych ras amatorskich wyhodowana w Holandii. Waga ciała królików holenderskich sięga 2 - 2,5 kg. Budowa ciała jest krępa, choć kości delikatne. Głowa i pyszczek okrągły. Sierść krótka o różnorodnym i ciemnym umaszczeniu. Wokół oczu i uszu często występują ciemne obwódki, zanotowano 9 odmian tej rasy.

    Na temat karzełka polskiego często dyskutuje się na forum.


    Cześć, tak to ja Karzełek Polski, podobam Ci się, to fajnie, pozdrawiam...

    Do ras amatorskich należy również biały polski karzełek, najmniejszy wśród udomowionych królików. Jego waga wynosi zaledwie 1,25 - 1,5 kg. Pierwsze wzmianki o naszym króliku są z XIII w. w kronikach napisano o polskim króliku biała rasa z czerwonymi oczami. Jeśli anglicy krzyżowali go z końcem XIX wieku to znaczy, że w tym okresie zaczynał się jego rozwój. Polskie karzełki mają delikatne kości lecz krępą sylwetkę z dobrze rozwiniętą klatką piersiową. Głowa ich jest lekko wydłużona, szyja krótka i gruba, za to nos wyraźnie zaokrąglony. Jest to królik typowy albinos, sierść biała , oczy czerwone. Płodność karzełków jest mała, choć w zachowaniu uwidacznia się żywy temperament. Pod koniec XIX wieku rasa udoskonalona przez angielskich hodowców. Obecnie w Polsce rzadko spotykana.

    Można powiedzieć że nasi hodowcy są pionierami w tworzeniu miniaturowych ras. Po drugiej wojnie światowej krzyżowano karzełki polskie z innymi rasami. Uzyskano odmianę białą z czarnymi oczami, rasę nazwano karzełkiem mazurskim. Są dwie wersje odnośnie komu zawdzięczamy ojcostwo miniaturowych królików, pierwsza to niejaki pan Hoefman z Holandii któremu podobno udało się wyhodować pierwszego osobnika karłowatego w 1938 roku, powstał on ze skojarzenia królika gronostajowego (rasy powstałej w Anglii w 1904 r.) z królikiem dzikim. Druga wersja iż, po 1953 roku hodowcy holenderscy krzyżowali polskie karzełki z rasami średniej wielkości. Wyhodowano miniaturowego królika holenderskiego, o pokroju takim jak polski karzełek, lecz o różnorodnym umaszczeniu sierści. Jak by nie patrzeć wszystko zaczęło się od nas.

    Niewielkie rozmiary miniaturek nie są rezultatem mutacji jednego genu. Jest to wynik działania poligenicznego, w którym są obecnie zmodyfikowane geny ilościowe, odpowiadające za niewielkie rozmiary zwierzęcia. Jeżeli rasa miniaturowa lub karzełek jest skojarzona z królikiem większej rasy, to potomstwo będzie miało rozmiary w zakresie rozmiarów rodziców. Jeśli jeden z potomków zostanie połączony w parę z królikiem miniaturowym, pojawi się podobny zakres rozmiarów. Badania genetyczne królików pozostawiono badaczom - hodowcom, którzy często całe lata poświęcają eksperymentom mającym na celu wytworzenie nowych ras.

    Hermelin po 1900 roku został sprowadzony z Anglii do Niemiec, gdzie się rozpowszechnił od czasów I wojny światowej. Królik ten miał walcowaty tułów, ważył od 1,1 do 1,35 kg, a jego uszy miały nie więcej niż 5,5 cm długości. W minionych dziesiątkach lat chowano karzełki o różnym umaszczeniu tzw. karzełki kolorowe. Oprócz wielkiej liczby ras królików o uszach stojących, są rasy o uszach wiszących. Wszystkie króliki zwisłouche nazywa się baranami. Miniaturyzm królików idzie w parze z małym miotem. Miniatura samiczka rodzi przeciętnie dwa małe w każdym miocie. Miniaturowy królik waży około 900 g. W wieku 3 - 5 miesięcy osiąga maksymalny wzrost i wagę ciała. W tym też czasie usamodzielnia się. Do rozpłodu jest gotów mając 8 miesięcy. Do królików miniaturowych należał pierwotnie tylko hermelin, z niepigmentowanymi włosami, skórą oraz pazurami, dlatego mówi się o nim potocznie "biały". Hermelin może być czerwono lub niebieskooki. Tęczówki hermelinów czerwonookich są bezbarwne i dość cienkie; prześwieca przez nie krew obecna w podstawie tylnej części oka i z tego powodu wydają się czerwone. Oczy hermelinów niebieskookich są wyraźnie niebieskie, tak jak wszystkch królików niealbinotycznych zaliczanych do ras średnich.

    Od tej pory królik miniatura robi zawrotna karierę, został uznany za zwierzątko które można hodować w mieszkaniu, mieszka wśród nas na prawach ukochanego psa lub kota.

    Za karzełki lub króliki miniaturowe zostały uznane następujące rasy
    (od najlżejszej do najcięższej) ;

  • karzełek niderlandzki,
  • mały brytyjski (polski w Wielkiej Brytanii),
  • karzełek hotot,
  • karzełek polski (amerykański),
  • jersey włochaty,
  • baran holenderski,
  • baran kędzierzawy (amerykański),
  • reks miniaturowy,
  • baran karzełek,
  • baran miniaturowy.


    Karzełek niderlandzki.

    Jest to królik bardzo popularny za granicami naszego kraju. powinien ważyć nie więcej niż kilogram i mieć krótkie, poniżej 5 cm długości, stojące uszy. Pochodzenie tej rasy jest mało znane. Przypuszcza się, ze powstała z rasy białej polskiej, która w połowie XIX wieku była przewożona do różnych krajów Europy i tam została nazwana rasą europejską polską. Niemiecka odmiana rasy polskiej była krzyżowana z holenderską i w ten sposób powstał hermelin.

    Rasa europejska polska rozwinęła się w Europie pod wieloma nazwami. Około 1948 roku została wyeksportowana z Holandii do Wielkiej Brytanii, gdzie nazwano ją karzełkiem niderlandzkim, ponieważ Wielka Brytania miała oryginalną rasę białą polską. Karzełek niderlandzki został w Wielkiej Brytanii skrzyżowany z wieloma innymi rasami, dając nowe umaszczenia barwne. W latach pięćdziesiątych rasa dotarła do Ameryki, ale aż do 1969 roku nie uznano jej tam oficjalnie za rasę.

    Karzełek niderlandzki we wczesnym okresie rozwoju miał złą reputację, króliki były agresywne, bardzo nerwowe, podatne na wady uzębienia i trudne do wyżywienia. W ciągu wielu lat zredukowano te problemy i karłowata rasa niderlandzka stała się podstawową w tworzeniu i rozwoju innych karzełków oraz ras miniaturowych. Króliki tej rasy są bardzo ładne. Występują prawie w każdym umaszczeniu i kombinacjach barwnych.

    Mały brytyjski.

    Jest to oryginalna rasa miniaturowa. Przypuszcza się, że króliki tej rasy pojawiły się w Anglii w miocie bliżej nie określonej rasy jako albinosy, tzn. bez pigmentu w skórze. z białymi włosami i różowymi oczami. Pierwotnie rasa ta była tam nazywana rasą białą polska, nie wiadomo dlaczego. Z biegiem czasu rasa dostała się na kontynent europejski, gdzie stała się bardzo popularna. Rasa dotarła również do USA pod nazwą polskiej, co spowodowało kłopoty w nazewnictwie. Rasa znana jako polska w Wielkiej Brytanii zastała nazwana w USA małą brytyjską. Rasa polska w Wielkiej Brytanii występuje w wielu typach barwnych, podczas gdy mały brytyjski z USA ma tylko dwie odmiany barwne ; białą (czerwonooką) i czarną. Rasa mała brytyjska nie jest uznana w Wielkiej Brytanii. Maksymalna masa ciała i długość uszu jest taka sama jak karzełka niderlandzkiego. Uszy powinny się stykać na całej wysokości, tak jak u rasy polskiej.

    Karzełek hotot.

    Ten piękny i atrakcyjny karzełek jest cały biały, tylko wokół oczu ma czarne owłosienie, co nadaje mu bardzo miły i dystyngowany wygląd. Maksymalna waga ciał wynosi 1,5 kg, a długość uszu nie przekracza 7 cm. Rasy które brały udział w wytworzeniu karzełka hotota, to ; hotot (Blanc de Hotot w Wielkiej Brytanii), królik francuski, biały królik czerwonooki i czarny karzełek niderlandzki.Rasa była utrzymywana równolegle w latach siedemdziesiątych we wschodnich i zachodnich Niemczech, a około 1983 roku została przewieziona do USA i tam zdobyła sobie wielkie uznanie. Na początku XIX wieku istniała w Niemczech rasa zwana husumer. Była podobna do hotota, ale oprócz czarnej obwódki wokół oczu miała jeszcze czarny ogon. Obecnie jest coraz większe zapotrzebowanie na małe króliki, być może karzełek hotot będzie używany do wprowadzania nowych ras karłowatych.

    Biały hotot.

    Opis -"Racjonalny chów królików" R. Kopański

    Nazwa ta pochodzi od miejsca wytworzenia, którym było Hotot - an - Ange w prowincji Calvados - Francja. Okrywa włosowa jest lśniąca, czysto biała, z wąskim czarnym pierścieniem wokół oczu. Rasa ta wywodzi się od królików o umaszczeniu plamistym, stąd szczątkowe tego pozostałości. Cecha plamistości ulega stałemu rozszczepianiu, toteż osobniki krzyżowane miedzy sobą dają w miotach tylko część potomstwa o umaszczeniu typowym.

    Karzełek polski (amerykański).

    Rasa różni się nieco od odpowiednika brytyjskiego, który w USA został nazwanym małym brytyjskim. Zwierzęta tej rasy mają mniej kolorów w umaszczeniu, choć ich zakres jest duży ; od czarnego, poprzez niebieski i brązowy do białego. Ważą do 1,5 kg, a długość ich uszu wynosi 7,5 cm. Można je porównać do karzełka niderlandzkiego. W ostatnich latach rasa ta stała się bardzo popularna i jest godna polecenie tym, którzy w przyszłości chcą się nią zajmować, choć królik ten jest mniej chętnie utrzymywany niż karzełek niderlandzki.

    Jersey włochaty.

    Są to króliki długowłose o masie ciała 1,7 kg i maksymalnej długości uszu 7,5 cm. Gęsta okrywa z włosami o wysokości 5 - 7,5 cm sprawia wrażenie, ze królik jest dużo większy niż w rzeczywistości. Rasa ta rozwinęła się w latach siedemdziesiątych dzięki hodowczyni Bonnie Seeley z New Jersey, która do jej wytworzenia użyła wielu innych ras. Oficjalnie rasa ta została uznana dopiero w 1988 roku i w krótkim czasie zdobyła zadziwiająca popularność. Obecnie należą do niej króliki wystawowe wielu odmian barwnych. Jedną z zalet królików tej rasy jest to, że mają one bardzo spokojny temperament. Mogą mieć kępki włosów na uszach, ale nie powinny to być ciężkie frędzle, jak to się obserwuje u zwierząt większych ras, np. angorskiej.

    Baran holenderski.

    Baran holenderski obecnie jest najlżejszym wśród baranów miniaturowych (króliki miniaturowe posiadające obwisłe uszy) nie powinien ważyć więcej niż 2 kg. Jego uszy, kiedy trzyma je w pozycji naturalnej, zwisają około 2,5 cm poniżej żuchwy, ale może je unieść nawet do połowy głowy. Początki tej rasy wiążą się z hodowcą Adrienem de Cookiem z Holandii który w 1949 roku rozpoczął prace nad karłowatym baranem francuskim. Jego działania objęły liczne krzyżowania baranów francuskich i angielskich oraz rozpowszechnionego karzełka niderlandzkiego. Rezultatem wielu lat ciężkiej pracy był miniaturowy baran niderlandzki. Rasa ta, po sprowadzeniu do USA w 1976 roku i oficjalnym uznaniu jej w 1986 roku, uzyskała nazwę barana holenderskiego. Obecnie jest to najbardziej popularna rasa wśród miniaturek. Zwierzęta do niej należące maja krępą budowę ciała i wyrazisty pysk oraz żywy temperament. To spowodowało, że w ostatnich 20 latach uzyskały dużą popularność i opinie króliczej przytulanki. Okrywa włosowa królików tej rasy występuje w wielu kolorach i wzorach. Chociaż ich obwisłe uszy winny być przez opiekuna często sprawdzane, to jednak króliki te są bardzo łatwe w hodowli.

    Baran kędzierzawy (amerykański).

    Królik ten należy do miniaturek długowłosych. Masa jego ciała nie powinna przekraczać dwóch kilogramów. Uszy mogą zwisać do tej samej wysokości co u barana holenderskiego, ale powinny być osadzone nieco wyżej na głowie. Rasa ta powstała ze skrzyżowania barana holenderskiego i królika angorskiego, oficjalnie uznano ją za rasę w 1988 roku. Baran kędzierzawy, dostępny w wielu kolorach i wzorach barwnych, ma puszystą i miłą w dotyku okrywę. Jest to bardzo popularna rasa wystawowa zwierząt o miłym usposobieniu. Należy jednak dokładnie rozważyć wybór królika tej rasy do chowu, ponieważ w ich pielęgnacji dużą wagę należy przykładać do czesania futerka.

    Reks miniaturowy.

    Obecnie również można zakupić króliczki miniaturowe rasy reks, ich okrywa włosowa jest krótsza niż u miniaturek normalnowłosych, ale kształt i masa ciała są podobne. Reks miniaturowy jest rasą niezwykłą w grupie niewielkich królików , nie ma on typowych kształtów ciała jak królik karłowaty - inny jest zwłaszcza kształt jego głowy. Jest to zwierzę bardzo małe w stosunku do swej macierzystej rasy - reksa. Jego maksymalna masa ciała wynosi 2,1 kg w USA i 2 kg w Wielkiej Brytanii. Uszy ma uniesione, dłuższe niż u karzełków z podniesionymi uszami, ale dość małe w stosunku do rozmiarów głowy i ciała. Rasa ta została oficjalnie uznana w USA w 1988 roku po rozpropagowaniu jej przez wielu zwolenników, zwłaszcza przez Mona Berryhilla z Teksasu. Rasa ta była planowana w celu wprowadzenia nowości do stad króliczych, lecz rozwinęła się po przypadkowym znalezieniu małego osobnika w miocie samicy rasy reks normalnej wielkości. Ten osobnik został następnie skojarzony z karzełkiem niderladzkim i wtedy narodził się pomysł wytworzenia miniaturowej rasy reks. Główną jej cechą, tak jak większego krewniaka jest piękne aksamitne futro.

    Baran karzełek.

    Powinien ważyć nie więcej niż 2,5 kg i mieć uszy wystające z tzw. "korony" w stylu przypominającym większego barana francuskiego. Rasa ta została wyhodowana w 1964 roku w Holandii, a jej autorstwo przypisuje się Adrienowi de Cookowi. Nie jest to jednak zbyt dobrze udokumentowane, które rasy zostały wykorzystane do jej wytworzenia. Mówi się, że jedną z nich był baran holenderski. Baran karzełek w latach sześćdziesiątych dotarł do Wielkiej Brytanii. kilka zwierząt tej rasy wyeksportowano do USA i tam często mylono je z baranami miniaturowymi, zresztą po obu stronach Atlantyku obie te rasy były traktowane przez długi czas jako jedna. Dzisiaj uważa się, że są one odległe od siebie ze względu na pochodzenie, nawet jeśli w rasach użytych do ich wyhodowania miały wspólnych przodków. Zwierzęta tej rasy są różnokolorowe, co sprawia, że znajdują uznanie w oczach hodowców.

    Baran miniaturowy.

    Są to najcięższe króliki wśród miniaturowych ras, mogą ważyć do 3 kg. Ich uszy są stosunkowo duże, podobne do uszu barana francuskiego. Rasa pochodzi z Niemiec, gdzie występowała pod nazwą mały baran. Po raz pierwszy zostały pokazane na wystawie w USA w 1974 roku, lecz nie zwróciła wtedy niczyjej uwagi. W końcu nazwę zmieniono na baran miniaturowy. Obecnie jest to rasa bardzo popularna. Oryginalne osobniki amerykańskie występują jako aguti i białe. Paleta kolorów tej rasy rozszerzyła się dzięki krzyżowaniu z rasami; baran francuski i szynszylowaty. Tak jak wszystkie barany, również ten ma łagodny temperament, lecz jest bardziej aktywny niż jego cięższy kuzyn.

    Obecnie oprócz opisanych powyżej ras naszych miniaturowych ulubienców pomalutku ale coraz częściej będziemy spotykać króliki miniaturowe angorskie. Już wśród hodowców zajmujących się krzyżowaniem królików coraz częściej mówi się o miniaturowych królikach satynowych.

    Powrót
















    Opis historii powstawania ras

    Królik domowy różni się od swego dzikiego przodka rozmiarami, barwą i charakterem okrywy, a także niektórymi cechami morfologicznymi. Mimo, że udomowienie królika dokonało się stosunkowo niedawno, bo około 1500 lat temu, można zaobserwować dużą różnorodność ras zwierząt tego gatunku. Przy zaliczaniu królików do ras sugerowano się najczęściej cechami umaszczenia, ich wielkością i budową, kształtem, ustawieniem i rozmiarami uszu. Spośród pokaźnej liczby ras królików utrzymywanych od dawna tylko niektóre okazały się zadawalające pod względem użytkowości i odporności. Wiele królików małych ras utrzymują tylko amatorzy - hobbyści.

    Rasy królików można klasyfikować według wielu kryteriów, np. według masy ciała lub jakości futerka (okrywy). Biorąc pod uwagę wielkość można króliki podzielić na rasy ; duże, średnie, małe i miniaturowe.

    Drugi podział ras królików może występować według określenia okrywy ;

  • rasy normalnowłosowe,

    Rasy normalnowłose charakteryzuje okrywa składająca się ze stosunkowo grubych i długich (3,5 - 4 cm)włosów pokrywowych, nazywanych potocznie ościstymi, oraz znacznie delikatniejszych i krótszych (1,8 - 2,5 cm), lecz o wiele gęściejszych włosów puchowych (podszyciowych), nazywanych też puchem lub podszyciem. O dużej wartości futra tych ras decyduje przede wszystkim rownomiernie wyrośnięte i gęste podszycie oraz dobrze wykształcone sprężyste i jedwabiste włosy pokrywowe. Jest to najliczniejsza i najbardziej zróżnicowana grupa rasowa. W jej obrębie wyróżniamy : duże, średnio duże i małe.

  • rasy długowłosowe,

    Rasy długowłose typu wełnistego charakteryzuje długi (od 5 - 15 cm i więcej), delikatny, wełnisty włos, nadający się do przędzenia. Najbardziej znaną spośród tych ras stanowi rozpowszechniony w wielu krajach (także i u nas) królik angorski biały.

  • rasy krótkowłosowe (reksy),

    Rasy krótkowłose charakteryzuje okrywa o słabo wykształconych włosach pokrywowych, których długość jest zbliżona do długości włosów puchowych i wynosi 1,7 - 2,2 cm. Futro jest gładkie, jakby przystrzyżone i przypomina wyglądem plusz. Najbardziej znaną rasą królików krótkowłosych są reksy: rasa ta ma wiele odmian barwnych, będących odpowiednikami analogicznych odmian królików ras normalnowłosych.


    Popularne rasy królików ;


    Rasy Duże ;

    Belgijski Olbrzym
    Belgijski Olbrzym Biały
    Olbrzym Srokacz
    Francuski Baran
    Morawski Olbrzym

    Rasy Średnie ;

    Angielski Baran
    Francuski Srebrzysty
    Wielki Jasnosrebrzysty
    Szynszyl Wielki
    Wiedenski Niebieski
    Wiedenski Biały
    Wiedeński Czarny
    Wiedeński Szary
    Hotot Biały
    Nowozelandzki Czerwony
    Nowozelandzki Biały
    Burgundzki
    Kuna Wielka
    Syjamski Wielki
    Kalifornijski
    Japoński
    Alaska
    Hawana
    Średni z Turyngii
    Podbielany
    Zajęczak
    Duński Biały
    Popielański Biały
    Termondzki Biały
    Castorex
    Rex
    Angora

    Rasy Małe ;

    Rex - wielkość mała
    Mały baran
    Szynszyl mały
    Marburski
    Kuna mała
    Syjamski
    Ryś
    Srebrzysty mały
    Holenderski
    Podpalany
    Polski biały
    Rosyjski
    Hermelin ( karzełek polski )


    Nowozelandzki biały Nowozelandzkie białe - zaliczane do ras średnich. Zostały one wyhodowane w Kaliforni, w USA, przez American Rabbit Breeders Association. Wytworzono je drogą krzyżowania miejscowych ras królików białych z olbrzymem belgijskim i zajęczakiem. Jako rasa zostały uznane w 1910 roku. Z Ameryki zostały przewiezione do Europy zachodniej, gdzie stanowią podstawową rasę. Umaszczenie ich jest czystobiałe (albinotyczne), okrywa włosowa jest gęsta i wyrównana. Tułów mają walcowaty, dobrze umięśniony, nogi zaś krótkie. Znane są dwa typy tych królików; pierwszy cięższy o masie 5 - 6 kg drugi lżejszy 4 - 5 kg. Do Polski króliki te zostały sprowadzone po raz pierwszy w 1964 roku z Anglii, dobrze przystosowały się do naszych warunków klimatycznych i zyskały uznanie hodowców.


    Nowozelandzki czerwony Czerwony nowozelandzki - króliki te mają umaszczenie rdzawobrunatne (płowe), są nieco lżejsze od białych i mają mniej zwartą sylwetkę. Rasa ta jest dotychczas mało rozpowszechniona w naszym kraju. Rasa ta, podobnie jak biała nowozelandzka, pochodzi z Kaliformi, gdzie została wyprowadzona z miejscowych królików o umaszczeniu przypominającym rudego lisa, dawniej tam właśnie bardzo rozpowszechnionego i cenionego. Dorosłe króliki tej rasy osiągają masę ciała około 4,5 kg, a młodzież 10 tygodniowa waży 2 - 2,3 kg. Króliki te mają kształt ciała walcowaty, zad szeroki i dobrze umięśniony, lecz nieco dłuższe nogi niż króliki białe nowozelandzkie.



    Kalifornijski Kalifornijski - królik ten został wyhodowany w Stanach Zjednoczonych w okolicy Kalifornii. Według źródeł amerykańskich króliki tej rasy otrzymano drogą krzyżowania międzyrasowego. Do krzyżowania użyto rasy nowozelandzkiej białej, szynszyl oraz rosyjskiej gronostajowej ( zwanej niekiedy himalajską ) Jako rasa króliki kalifornijskie zostały uznane w 1915 roku. Do Polski trafiły w 1964 roku z Anglii. Mają umaszczenie białe z ciemnym owłosieniem na końcu pyszczka, uszach i ogonie, oczy ich są czerwone. Są znane dwa typy tych królików: 1) cięższy, o masie 4 - 4,5 kg, 2) lżejszy, o masie 3,5 - 4 kg.


    Duńska biała - wychodowane zostały w Danii, w kopenhaskim ogrodzie zoologicznym w 1902 roku, w wyniku skrzyżowania rasy miejscowej z olbrzymem belgijskim oraz selekcji prowadzonej w kierunku uzyskania odpowiedniego typu. Charakteryzuje się krępą budową, dobrze umięśnionym tułowiem, głową lekko garbonosą, uszami krótkimi i cienkimi, oczami albinotycznie czerwonymi. Należą do ras średnich masa ciał wynosi około 4 kg. Do Polski króliki tej rasy trafiły w 1963 roku.


    Termondzki biały Termondzkie białe - jest to powszechnie rasa hodowana w Belgii. Tam też została wyprowadzona w wyniku wielu lat pracy selekcyjnej olbrzymów belgijskich białych. Ich budowa stanowi pośredni typ pomiędzy olbrzymem belgijskim a białym nowozeladzkim. Barwa okrywy włosowej śnieżnobiała. Do Polski zostały sprowadzone w 1978 roku.



    Francuski srebrzysty Francuskie srebrzyste - zwane jako króliki szampańskie, zaliczają się do ras normalno włosowych, średnich. Rasę wychodowano we Francji, w okręgu Szampania około 1730 roku. W Polsce króliki tej rasy były mało znane i dopiero ich import w 1974 roku przyczynił się do znacznego zainteresowania tą rasą. Osobniki dorosłe osiągają wagę ciała około 4,5 kg. Uszy mają stojące, mięsiste, średnio długie. o wyraźnie zaokrąglonych końcach, oczy i pazurki brązowe. Efekt srebrzystości wywołują białe wierzchołki włosów pokrywowych na tle popielato-niebieskiego podszycia. Cecha ta może występować z każdym umaszczeniem zasadniczym; rozróżnia się np. króliki czarnosrebrzyste, niebieskosrebrzyste i żółtosrebrzyste.


    Wiedeński niebieski Wiedeńskie niebieskie - za twórcę tej rasy uważany jest urzędnik kolejowy Johann Konstantin Schulc, który pokazał je po raz pierwszy na wystawie w Wiedniu w 1895 roku. Rasa powstała w wyniku wielokrotnych krzyżówek olbrzymów belgijskich z olbrzymami holenderskimi oraz innymi rasami miejscowymi. Początkowo króliki były bardzo duże, ważyły 6-7 kg i były nazwane olbrzymami wiedeńskimi. Przez selekcję wytworzono typ o mniejszej masie ciała, odpowiadający wzorcom obowiązującym dla królików tej rasy. Podobny typ królika wyhodowano na Morawach i dlatego hodowcy czescy uważają się również za twórców rasy niebieskiej wiedeńskiej. Tułów mają walcowaty, pierś szeroką, przód wysoki, grzbiet silny ładnie wygięty. Ogon jest stosunkowo długi podniesiony i przylegający do zadu. Uszy średniej długości, mięsiste o zaokrąglonych końcach, wzniesione prosto do góry. Oczy i pazurki niebieskoszare.


    Wiedeńskie białe - króliki tej rasy wyhodowano w 1907 roku w wyniku zmian dziedzicznych u hototów białych hodowanych w Prinzendorf, niedaleko Wiednia, uważa się, że materiałem do pracy hodowlanej była prawdopodobnie mutacja królików holenderskich. Podstawą jest królik niebieskooki, o śnieżnobiałym, lśniącym futerku. Masa ciała zwierząt dorosłych mieści się w granicach od 3,5 do 4,5 kg. Odznaczają się zwięzłą budową i walcowatym tułowiem, oczy duże. U starszych samic uwydatnia się niewielkie wole. W niektórych rodach królików tej rasy występują dziedziczne skłonności do epilepsji. Rasa ta jest w Polsce znana od dawna i chętnie utrzymywana.


    Szynszyl wielki - należy do królików ras średnich. Został wyhodowany w Anglii w 1920 roku. Swoją nazwę zawdzięcza on podobieństwu swojego futerka do futerek szynszyli. Rasę wyjściową stanowił królik szynszylowaty mały, wyhodowany przez inż. Dybowskiego we Francji w 1913 roku. Barwa okrywy włosowej jest srebrzystoszara, z ciemniejszymi odcieniami na stronie grzebietowej i ogonie. Podbrzusze i dolne partie nóg są jaśniejsze, a czasem nawet białe. Masa ciała dochodzi u osobników dorosłych do około 4,5 kg. Droga powstania tej rasy nie została ujawniona. Prawdopodobnie są one wynikiem skomplikowanych krzyżowań królików srebrzystych francuskich (szampańskich), niebieskich wiedeńskich i czarnych podpalanych. Króliki o podobnym umaszczeniu wyhodowano później w Niemczech. Istnieją dwie odmiany tej rasy - duża i mała. Młode króliki szynszylowe są w pierwszych dniach życia bardzo ciemno umaszczone, z wyraźnie odcinającym się jasnym podbrzuszem. Bardzo wcześnie rozpoczyna się u nich zmiana umaszczenia, już jednotygodniowe okazy maja mają charakterystyczny szynszylowaty wygląd futerka.


    Popielniański - króliki tej rasy zostały wytworzone w Polskiej Akademii Nauk w Popielnie, stąd ich nazwa. Pierwsze prace nad wytworzeniem tej rasy prowadził prof. Kamiński, krzyżując króliki białe polskie z olbrzymami belgijskimi białymi. Kontynuatorem tej pracy był dr Karłowicz. Jako rasa króliki te zostały uznane w połowie lat osiemdziesiątych. Największe zgrupowanie królików tej rasy występuje w fermie PAN w Jastrzębcu k/Warszawy.


    Olbrzym belgijski Belgijski olbrzym - należy do najbardziej rozpowszechnionych ras dużych królików. Pochodzi z okolic miasta Gent we Frandrii, w Belgii, gdzie znany jest od 1825 roku. Króliki tej rasy charakteryzują się dużą masą ciała. Osiągają w ciągu roku wagę ciała od 8 do 10 kg. Długość ciała dochodzi do 72 cm, uszy są stojące, mięsiste, o zaokrąglonych końcach, długości równej 1/4 długości ciała (t.j. 17-19 cm) oczy i pazurki ciemnobrązowe. ( dlatego wspominam powyżej że zakup rasowego królika pozwoli nam na uniknięcie niespodzianek takich, jak posiadanie belgijskiego olbrzyma, oczywiście uważam że jest on również przesympatycznym króliczkiem )


    Francuski baran Francuski baran - należy obok belgijskiego olbrzyma do najbardziej znanych i rozpowszechnionych. Wyhodowany we Francji około 1863 roku, przez krzyżowanie królików rasy baran angielski z belgijskimi olbrzymami i dużymi królikami normandzkimi. Szyja oraz nogi są krótkie i silne. Oczy i pazurki są brązowe. Włosy okrywowe o długości od 3,5-4,0 cm.




    Olbrzym srokacz Olbrzym srokacz - należy do dużych ras królików normalnowłosowych. Wyhodowany w Anglii jako rasa dekoracyjna, wytworzona poprzez skrzyżowanie białych olbrzymów belgijskich z różnymi rasami lokalnymi o umaszczeniu plamistym. Rasa wyhodowana w kilku odmianach barwnych. Barwa podstawowa okrywy włosowej jest biała z czarnymi plamkami. Zależnie od kraju w którym zostały wyhodowane, rozróżnia się olbrzymy srokacze niemieckie, szwajcarskie, angielskie. Oczy brązowe u odmiany czarno-białej lub niebieskoszare u odmiany niebiesko-białej.


    Biały buskat - o umaszczeniu śnieżnobiałym i płowy burgundzki o umaszczeniu ceglastym - wyróżniają się krępym, dobrze umięśnionym tułowiem i stojącymi uszami. Masa ciała dorosłych królików wynosi 4,5-5,5 kg.


    Rasy długowełniste - średnie odznaczają się długim delikatnym włosem. Głównym przedstawicielem tych ras hodowanych w Polsce jest królik angorski biały, o albinotycznym ubarwieniu oczu. Masa ciała wynosi 3,0-4,0 kg. Obfite, wysokie owłosienie stwarza wrażenie, że króliki są dużo większe, niż wskazuje ich masa ciała. Okrywa włosowa jest śnieżnobiała, delikatna. Zaleca się strzyżenie królików angorskich od 3 do 4 razy w ciągu roku, gdy włosy puchowe osiągają długość przynajmniej 6 cm.

    Castorex Rex czarny Rex dalmatyński Rex szynszyl

    Zdjęcia ras zostały udostępnione dzięki uprzejmości dr Leszka Gacka.
    Zakład Doświadczalny Instytutu Zootechniki Chorzelów sp. z o.o

    Francuski srebrzysty Nowozelandzki biały Nowozelandzki czerwony Rex

    ( opis ras - "Podstawy chowu królików" )
    ( opis ras - "Racjonalny chów królików" )
    ( opis ras - "Nowoczesny chów królików" )
    ( opis ras - "Hodowla zwierząt futerkowych" )
    ( opis ras - "Amatorski chów królików" ) wydanie 2003



    Powrót










    Rasy królików miniaturowych





    Alaska                Angora                  Belgian



    Beveren                   British                  California



    Chinchilla                Doutch                Flemish



    Havana                   Lilac                   Lop



    Netherdw                   Polish                   Rex mini



    Silver                     Tan                     Himalayan



    American                   American chinchilla                   American lop



    American sable              Britania petite                   Cavy



    Checkered Giant            Checkered                  Dwarf Hotot



    English angora             English sport                 Flemish



    Flemish giant             Fleminsh angora                 Flemish lop



    Giant angora             Giant chinchilla                 Holland lop



    Hotot             Jerseyvooly                 Mini lop



    Angora angielska             Angora francuska                Francuski srebrny



    Japoński srokacz             Rhinelander



    Home    Powrót










    Układ pokarmowy


    Budowa układu pokarmowego

    Budowa jamy ustnej
    Jama ustna (cavum oris) składa się z dwóch części: przedsionka jamy ustnej i jamy ustnej właściwej. Przedsionek ograniczają wargi, policzki, dziąsła i zęby. U królika parzyste nozdrza są połączone z wargą górną pionową bruzdą - tzw. zajęczą wargą.
    Zęby stałe dorosłego królika mają następujący wzór: 2033/1023
    Oznacza to, że króliki mają w szczęce dwie pary siekaczy, z których przednie nazywa się siekaczami większymi, a tylne siekaczami mniejszymi, oraz z każde strony po trzy zęby przedtrzonowe i trzy trzonowe (kłów brak). W żuchwie znajduje się po jednym siekaczu z każdej strony, a następnie dwa przedtrzonowce i trzy trzonowce. Siekacze górne i dolne są zębami hypselodontycznymi, tj. stale rosnącymi, bardzo długimi i łukowato zagiętymi. W jamie ustnej właściwej leży język, w którym rozróżniamy korzeń, trzon i wierzchołek. Przez środek języka biegnie podłużna bruzda pośrodkowa oraz charakterystyczny wał języka. Na podniebieniu twardym znajduje się szew podniebienny, a całe podniebienie pokrywają marszczki podniebienne. Podniebienie miękkie jest u królika stosunkowo długie. Ślinianka podszczękowa żuchwowa znajduje się w okolicy kąta żuchwy, Ślinianka podjęzykowa leży do przodu od śliniańki żuchwowej i obie uchodzą na dnie jamy ustnej. Ślinianka przyuszna znajduje się za gałęzią żuchwy, tuż poniżej podstawy małżowiny usznej.

    Budowa gardła, przełyku i żołądka

    Gardło (pharynx). Rozróżnia się w nim część nosową, środkową, czyli ustną, oraz krtaniową, graniczącą z krtanią. Krzyżują się tutaj dwie drogi: pokarmowa i oddechowa. Do gardła uchodzą dwa nozdrza tylne, w jego części przedniej występuje cieśń gardła, a w tylnej wejście do krtani oraz wejście do przełyku. Na ścianach bocznych gardła są widoczne ujścia przewodów gardłowo-bębenkowych.

    Przełyk (oesophagus}. Prowadzi on z gardła do żołądka. Składa się z część szyjnej, piersiowej i brzusznej. Leży po lewej stronie tchawicy, w klatce piersiowe biegnie w śródpiersiu i przechodząc przez otwór przełykowy w przeponie, łączy si z żołądkiem.

    Żołądek (gaster). Żołądek królika jest jednokomorowy, złożony. Po jego lewę stronie leży wpust, do którego uchodzi przełyk, za nim następuje trzon i odźwiernik, od którego rozpoczyna się dwunastnica. Krzywizna mniejsza żołądka leży naprzeciw krzywizny większej, od której odchodzi więzadło żołądkowo-śledzionowe, łączące żołądek ze śledzioną.

    Jelita królika.

    1. okrężnica esowata 2. krezka okrężnicy zstępującej 3. okrężnica zstępująca 4. śledziona 5. żołądek 6. przełyk 7. część doczaszkową dwunastnicy 8. odźwiernik żołądka 9. sieć większa 10. okrężnica poprzeczna 11. część zstępująca dwunastnicy 12. wyrostek robaczkowy jelita ślepego 13. wypuklenia jelita ślepego 14. zastawka jelita biodrowego 15. bańka okrężnicy 16. bańka jelita biodrowego 17. pętla spiralna okrężnicy (okrężnica wstępująca) 18. jelito ślepe 19. jelito biodrowe 20. koniec wyrostka robaczkowego jelita ślepego 21. jelito czcze 22. krezka 23. zagięcie doogonowe dwunastnicy 24. część poprzeczna dwunastnicy 25. krezka dwunastnicy i trzustka 26. część wstępująca dwunastnicy 27. prostnica

    Budowa i przebieg jelit

    Jelito cienkie {intestinum tenue}. Obejmuje ono dwunastnicę {duodenum) jelito czcze {jejunum} oraz jelito biodrowe (ileum) W dwunastnicy królika rozróżnia się część doczaszkową, część zstępującą, część poprzeczną oraz część wstępującą, która kończy się w zagięciu dwunastniczoczczym. Część poprzecznadwunastnicy jest spięta krezką otaczającą rozgałęzioną trzustkę (pancreas), której pojedynczy przewód otwiera się do tylnej gałęzi dwunastnicy. Za zagięciem dwunastniczoczczym rozpoczyna się jelito czcze, tworzące liczne pętle jelitowe zawieszone na długiej krezce. Jelito czcze bez wyraźnej granicy przechodzi w jelito biodrowe, które jest u królika bardzo dobrze ustabilizowane, ponieważ łączy się za pomocą fałdu biodrowo-ślepego z jelitem ślepym, a za pomocą fałdu biodrowo-okrężniczego z okrężnicą. Jelito biodrowe w końcowym odcinku rozszerza się w tzw. bańkę jelita biodrowego (ampulla ilei) i uchodzi do jelita ślepego tzw. ujściem biodrowym, tworząc i w tym miejscu zastawkę biodrową. Jelito grube (intestinum crassum). Dzieli się ono na jelito ślepe (caecum), okrężnicę (colon) oraz jelito proste (rectum). Jelito ślepe królika jest niezwykle charakterystyczne i przypomina kształtem muszlę ślimaka, ponieważ jest spiralnie zwinięte, a jego powierzchnię pokrywają uwypuklone kieszonki (huustra) utworzone z fałdów spiralnych jelita ślepego. Jego wierzchołek kończy się gładkościennym wyrostkiem robaczkowym (uppendix vermiformis caeci), dużo cieńszym od reszty jelita ślepego. Okrężnicą królika jest silnie pofałdowana, odchodzi od jelita ślepego obok ujścia jelita biodrowego, a w początkowej części rozszerza się w bańkę okrężnicy. Następnie okrężnicą wstępująca tworzy pętlę spiralną i przechodzi w odcinek okrężnicy poprzecznej, po którym następuje odcinek okrężnicy zstępującej. Przed przejściem okrężnicy w jelito proste występuje charakterystyczny krótki odcinek tzw. okrężnicą esowata. Jelito proste jest gładkie i zakończone odbytem (anus), po którego obydwu stronach znajdują się gruczoły odbytowe {glandule anales).

    Wątroba (hepur). Leży ona za przeponą i przykrywa częściowo dogrzbietową powierzchnię żołądka. Ma powierzchnię wypukłą, przeponową oraz powierzchnię wklęsłą, trzewną. Wnęka wątroby jest miejscem, przez które wnikają do niej żyła wrotna oraz tętnica wątrobowa. Wątrobę królika dzieli się na płaty: lewy, prawy, czworoboczny i ogoniasty z wyrostkami ogoniastym i brodawkowym. Między płatem czworobocznym a prawym znajduje się pęcherzyk żółciowy, który przewodem pęcherzykowym łączy się z przewodem wątrobowym. Oba te przewody tworzą przewód żółciowy, uchodzący do początkowej części dwunastnicy.




    Powrót